Λέγοντας δε γενικά «το είπε ο παπα-Εφραίμ» όλοι εννοούσαν ότι επρόκειτο περί του Κατουνακιώτου. Και ο λόγος του γινόταν δεκτός με σεβασμό, και χωρίς αντιρρήσεις, γιατί τον είπε ο παπα-Εφραίμ, απλούς, διακριτικός, παρηγορητικός στις θλίψεις και δοκιμασίες μας, συμμετέχων στις χαρές μας, συμβουλευτικός όταν υπήρχε ανάγκη ή του το ζητούσαμε, προσευχητικός όταν διέβλεπε ότι δια της προσευχής θα μας βοηθούσε, στοργικός και με άμετρη αγαπητική διάθεση για τον καθένα μας που τον επισκεπτόταν και τον καθιστούσε κοινωνό των εσωτερικών του καταστάσεων, «άγιος», τέλος, όταν στο μισοσκόταδο του μικρού κελλιού του προσευχόταν κατανυκτικά για μας τους ταπεινούς μοναχούς με αυτοσχέδια προσευχή έχοντας τεταμένη την δεξιά του στο κεφάλι μας. Σε τέτοιες στιγμές καταλαβαίναμε περίπου την παρρησία που είχε στον Κύριο, κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο απευθυνόταν προς Αυτόν.
Όλοι όσοι τον είχαμε επισκεφθεί στο κελί του ή απλώς τον είχαμε γνωρίσει, έχουμε να θυμόμαστε κάτι από αυτές τις συναντήσεις, που τις φυλάμε σαν ιερά παρακαταθήκη· η δε αγία του μορφή του έχει χαραχθεί ανεξίτηλα στην καρδιά μας
Όταν το έτος 1975 αξιώθηκα να τον γνωρίσω στο παραπλήσιο κελλί της σεβαστής αδελφότητας των Δανιηλαίων, με τις πρώτες τυπικές συστάσεις, αισθάνθηκα το βλέμμα του να με παρατηρεί ενεργώντας σαν «ακτινογραφία», διαπερνώντας το σώμα μου πέρα για πέρα, ταυτόχρονα όμως και με τρόπο απερίεργο. Είχε αετίσιο μάτι. Μια ματιά του έφτανε για να φωτογραφίσει τον ψυχικό κόσμο οποιουδήποτε ανθρώπου. Στην παράκλησή μου να εξομολογηθώ σ’ αυτόν, αρνήθηκε ευγενικά, διότι όπως εξήγησε δεν εξομολογούσε λαϊκούς· με παρέπεμψε όμως στον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Γρηγορίου προβλέποντας ίσως τον μετέπειτα πνευματικό μου σύνδεσμο με αυτόν και με την Ιερά αυτή Μονή. Έκτοτε δεν παρέλειπε να δίδει την συμβουλή του για διάφορα θέματα, όταν το ζητούσα, με προθυμία και πολλή αγάπη, καθώς και προς όλους τους πατέρες της Μονής μας που τον επισκέπτονταν.
Ως ελάχιστο μνημόσυνο παραθέτουμε μερικές από τις συμβουλές του, όπως διατηρούνται ακόμα καθαρά στην μνήμη μας.
Σε σχετική ερώτηση εάν μπορούμε να γράφουμε κανένα συμβουλευτικό γράμμα σε στενούς συγγενείς μας, μικρής ηλικίας, απαντούσε: «Κατ’ αρχήν, πρέπει να προσευχόμαστε γι’ αυτούς· αλλά και κανένα γραμματάκι δεν βλάπτει. Η προσευχή που κάνουμε γι’ αυτούς, μπορεί μερικές φορές να φαίνεται ότι δεν φέρνει άμεσα αποτελέσματα, όπως θα επιθυμούσαμε. Να ξέρεις όμως ότι δεν πηγαίνει χαμένη. Φυλάσσεται τρόπον τινά και σε κάποια δεδομένη στιγμή που το πρόσωπο αυτό θα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, αυτή θα ενεργήσει και θα το καταλύσει κυριολεκτικά».
Σε άλλη ερώτηση, εάν οι πατέρες που ευρίσκονται σε εξωτερικά διακονήματα μπορούν να συντομεύουν λίγο τις ακολουθίες, περικόπτοντας λ.χ. το ψαλτήρι, απαντούσε: «Εμείς για ένα ψαλτήρι ήλθαμε εδώ και θα το περικόψουμε; Οι ακολουθίες πρέπει να γίνονται κανονικά, όπως στο Μοναστήρι» (εννοώντας βέβαια όχι τα αργά μέλη αλλά τα γράμματα των ακολουθιών).
Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 23 (1998), άρθρο «ΠΑΠΑ-ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ (Προσωπικές αναμνήσεις)», σελ. 95 (απόσπασμα).