ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Άγιοι και αγιότητα

Οι Άγιοι πώς αγί­α­σαν; Εί­χαν στρα­φεί στον εαυ­τόν τους και έβλε­παν μό­νον τα δικά τους πάθη. Με την αυ­το­κρι­τι­κή και την αυ­το­μεμ­ψία που εί­χαν, έπε­σαν τα λέ­πια από τα μά­τια της ψυ­χής τους και έφτα­σαν να βλέ­πουν κα­θα­ρά και βα­θιά. Έβλε­παν τον εαυ­τό τους κάτω από όλους τους αν­θρώ­πους και όλους τους θε­ω­ρού­σαν κα­λύ­τε­ρους από τον εαυ­τόν τους. Τα δικά τους σφάλ­μα­τα τα έβλε­παν με­γά­λα και τα σφάλ­μα­τα των άλ­λων πολύ μι­κρά, για­τί έβλε­παν με τα μά­τια της ψυ­χής τους και όχι με τα γή­ι­να μά­τια. Έτσι εξη­γεί­ται όταν έλε­γαν: «Εγώ εί­μαι χει­ρό­τε­ρος από όλους τους αν­θρώ­πους». Τα μά­τια της ψυ­χής τους εί­χαν κα­θα­ρί­σει και εί­χαν γί­νει διό­πτρες γι’ αυτό και έβλε­παν τα μι­κρά τους σφάλ­μα­τα – τα ξυ­λα­ρά­κια – σαν δο­κά­ρια.

Εμείς όμως, ενώ τα σφάλ­μα­τά μας εί­ναι δο­κά­ρια, δεν τα βλέ­που­με ή τα βλέ­που­με σαν ξυ­λα­ρά­κια. Κοι­τά­με τους άλ­λους με το μι­κρο­σκό­πιο και βλέ­που­με τα δικά τους αμαρ­τή­μα­τα με­γά­λα, ενώ τα δικά μας δεν τα βλέ­που­με, για­τί δεν κα­θά­ρι­σαν τα μά­τια της ψυ­χής μας. Επο­μέ­νως ο άν­θρω­πος, όταν φτά­σει σε καλή πνευ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση όλα τα βλέ­πει κα­θα­ρά, όλα τα σφάλ­μα­τα των άλ­λων τα δι­καιο­λο­γεί και δί­νει ελα­φρυν­τι­κά στους άλ­λους, με την καλή έν­νοια, για­τί τα βλέ­πει με το Θεϊ­κό μάτι και όχι με το αν­θρώ­πι­νο.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης