ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Η κάθαρση του ανθρώπου

Το ψάρι φαί­νε­ται ωραίο, όταν πλέ­ει στην θά­λασ­σα και εί­ναι ζων­τα­νό, ακό­μη και όταν εί­ναι στην αγο­ρά με τα λέ­πια και τα εν­τό­σθιά του, αλλά γί­νε­ται χρή­σι­μο, μόνο όταν κα­θα­ρι­στεί – ασχη­μή­νει εξω­τε­ρι­κά – και μετά ψη­θεί. Έτσι και ο άν­θρω­πος, όταν απο­βάλ­λει κα­θε­τί κο­σμι­κό, ενώ εξω­τε­ρι­κά φαί­νε­ται, ότι χά­νει την ζωή, την κο­σμι­κή ζων­τά­νια – τα λέ­πια -, αδειά­ζει ό,τι άχρη­στο έχει μέσα του, «ψή­νε­ται» και τότε γί­νε­ται χρή­σι­μος.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης