ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Ο Άγιος Παΐσιος θυμάται

Ήρθε μια φορά στο κα­λύ­βι ένας και μου λέει: «Ο Θεός δεν έπρε­πε αυτό να το κά­νει έτσι». «Εσύ, του λέω, μπο­ρείς να κρα­τή­σεις μια πε­τρού­λα στον αέρα; Αυτά τα αστέ­ρια που βλέ­πεις, δεν εί­ναι μπί­λιες που γυα­λί­ζουν. Εί­ναι ολό­κλη­ροι όγ­κοι που κι­νούν­ται ιλιγ­γιω­δώς και συγ­κρα­τούν­ται, χω­ρίς να εκτρο­χιά­ζον­ται». «Αυτό, κατά την γνώ­μη μου, δεν έπρε­πε να γί­νει έτσι», ξα­να­λέ­ει. Ακούς κου­βέν­τα! Μα εμείς θα κρί­νου­με τον Θεό; Μπή­κε η λο­γι­κή και έλει­ψε η εμ­πι­στο­σύ­νη στον Θεό. Και αν του πεις τί­πο­τε, σου λέει: «Με συγ­χω­ρείς, την γνώ­μη μου είπα· δεν μπο­ρώ να πω την γνώ­μη μου;» Τί ακού­ει ο Θεός από εμάς! Ευ­τυ­χώς που δεν μας παίρ­νει τοις με­τρη­τοίς.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης