ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Πνευματικό φιλότιμο

Στην επο­χή μας, οι πιο πολ­λοί κοι­τά­ζουν, πως να πά­ρουν την θέση του άλ­λου και όχι πως να έρ­θουν στην θέση του άλ­λου, για να τον κα­τα­λά­βουν. Πα­ρα­τη­ρώ καμ­μιά φορά πως με­ρι­κοί, ακό­μη και όταν πάνε να Κοι­νω­νή­σουν, δεν πε­ρι­μέ­νουν στην σει­ρά τους. Κα­θέ­νας λέει: «εγώ έχω δου­λειά και βιά­ζο­μαι» και δεν σκέ­φτε­ται: «άρα­γε εί­μαι άξιος να Κοι­νω­νή­σω;» ή «μή­πως ο άλ­λος εί­ναι πιο βια­στι­κός από μένα;». Τί­πο­τε! Κοι­νω­νούν και φεύ­γουν. Εδώ, ακό­μη και να στε­ρη­θείς την Θεία Κοι­νω­νία για χάρη του άλ­λου, πρέ­πει να χαί­ρε­σαι. Και αν ο ιε­ρεύς έχη μία μόνο με­ρί­δα, μό­νον έναν μαρ­γα­ρί­τη και βρε­θεί κά­ποιος άρ­ρω­στος, που εί­ναι ετοι­μο­θά­να­τος και χρειά­ζε­ται να Κοι­νω­νή­σει, τότε πρέ­πει να χα­ρείς, που δεν θα Κοι­νω­νή­σεις εσύ, για να Κοι­νω­νή­σει ο άρ­ρω­στος. Αυτό θέ­λει ο Χρι­στός. Έτσι έρ­χε­ται ο Χρι­στός μέσα στην καρ­διά και πλημ­μυ­ρί­ζει κα­νείς από χαρά…

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης