ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Ταπείνωση και αμαρτία

Οι αμαρ­τί­ες αν αξιο­ποι­η­θούν για τα­πεί­νω­ση, εί­ναι σαν την κο­πριά που ρί­χνουν στα φυτά. Για­τί να μην χρη­σι­μο­ποι­ή­σει λοι­πόν κα­νείς αυτό το υλι­κό, για να λι­πά­νει το χω­ρά­φι της ψυ­χής του, για να γί­νει γό­νι­μο και να καρ­πο­φο­ρή­σει; Ένας δη­λα­δή που έχει κά­νει με­γά­λες αμαρ­τί­ες, αν αι­σθαν­θεί πόσο έφται­ξε και πει: «δεν πρέ­πει να ση­κώ­νω κε­φά­λι, να βλέ­πω άν­θρω­πο», επει­δή τα­πει­νώ­νε­ται πολύ, δέ­χε­ται πολ­λή Χάρη, προ­χω­ρεί στα­θε­ρά και μπο­ρεί να φθά­σει σε με­γά­λα μέ­τρα. Ενώ ένας που δεν έχει κά­νει με­γά­λες αμαρ­τί­ες, αν δεν το­πο­θε­τη­θεί σω­στά, ώστε να πει: «με φύ­λα­ξε ο Θεός από τό­σες κα­κο­το­πιές· εί­μαι πολύ αχά­ρι­στος, εί­μαι πιο αμαρ­τω­λός από τον πιο αμαρ­τω­λό», υστε­ρεί πνευ­μα­τι­κά από τον άλ­λον.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης