ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Θεία αγάπη

Ο Θεί­ος έρω­τας, εί­ναι κάτι ανώ­τε­ρο από την αγά­πη για τον Θεό· εί­ναι τρέλ­λα. Αγά­πη -έρως – τρέλ­λα, όπως φθό­νος – μί­σος – φό­νος. Η ακρι­βή αγά­πη προς τον Θεό, με τις θυ­σί­ες της, γλυ­κο­βρά­ζει την καρ­διά και σαν τον ατμό πε­τιέ­ται ο Θεί­ος έρω­τας, ο οποί­ος δεν μπο­ρεί να συγ­κρα­τη­θεί και ενώ­νε­ται με τον Θεό. Ο Θεί­ος έρω­τας λυ­γί­ζει τα σκλη­ρά κόκ­κα­λα και γί­νον­ται τόσο μα­λα­κά, που ο άν­θρω­πος δεν μπο­ρεί να στα­θεί όρ­θιος, πέ­φτει κάτω! Γί­νε­ται σαν την λαμ­πά­δα, που βρί­σκε­ται σε θερ­μό χώρο και δεν μπο­ρεί να στα­θεί όρ­θια· πότε λυ­γί­ζει από εδώ, πότε λυ­γί­ζει από εκεί. Την σιά­ζεις, αλλά πάλι λυ­γί­ζει, πάλι πέ­φτει, για­τί εί­ναι θερ­μός ο χώ­ρος, πολύ θερ­μός… Όταν κα­νείς βρί­σκε­ται σ’ αυ­τήν την κα­τά­στα­ση και πρέ­πει να πάει κά­που ή να κά­νει κά­ποια δου­λειά, δεν μπο­ρεί· πα­λεύ­ει, προ­σπα­θεί να βγει από αυ­τήν την κα­τά­στα­ση…

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης