Η παρουσία του Θεού

Όταν ο άν­θρω­πος νιώ­θη την πα­ρου­σία του Θεού, νιώ­θει και τον Φύ­λα­κα Άγ­γε­λο δί­πλα του και τότε οι κι­νή­σεις του εί­ναι λε­πτές, προ­σε­κτι­κές, αλλά και άνε­τες. Η προ­σο­χή αυτή δεν του κά­νει μαρ­τυ­ρι­κή την ζωή, αλλά τον ευ­χα­ρι­στεί. Κι­νεί­ται με πνευ­μα­τι­κή άνε­ση. Η ευ­λά­βεια, η προ­σο­χή που έχει, του γλυκαί­νουν την καρ­διά και συ­νέ­χεια προ­σέ­χει, για να μην του φύ­γει η γλυ­κύ­τη­τα, την οποία νιώ­θει. Ξα­πλώ­νει συ­νε­σταλ­μέ­να με σταυ­ρω­μέ­να τα χέ­ρια. Κοι­μά­ται με συ­στο­λή, με ευ­λά­βεια· ση­κώ­νε­ται ήσυ­χα. Όταν του χτυ­πούν την πόρ­τα, δεν κοι­τά­ζει να συμ­μα­ζευ­τεί· εί­ναι πάν­τα τα­κτο­ποι­η­μέ­νος. Συ­νέ­χεια φρον­τί­ζει να μην λυ­πήσει τον Φύ­λα­κα Άγ­γε­λό του…

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης