ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ: Η χαρά της θυσίας

Την χαρά της θυ­σί­ας δεν την γεύ­ον­ται σή­με­ρα οι άν­θρω­ποι, γι’ αυτό εί­ναι βα­σα­νι­σμέ­νοι. Δεν έχουν ιδα­νι­κά μέσα τους· βα­ριούν­ται που ζουν. Η λε­βεν­τιά, η αυ­τα­πάρ­νη­ση, εί­ναι η κι­νη­τή­ρια δύ­να­μη στον άν­θρω­πο. Αν δεν υπάρ­χει αυτή η δύ­να­μη, ο άν­θρω­πος εί­ναι βα­σα­νι­σμέ­νος. Πα­λιά στα χω­ριά πή­γαι­ναν την νύ­χτα ν’ ανοί­ξουν αθό­ρυ­βα κα­νέ­ναν δρό­μο, χω­ρίς να τους δει κα­νείς, για να τους συγ­χω­ρά­νε, όταν πε­θά­νουν. Τώρα σπά­νια συ­ναν­τάς αυτό το πνεύ­μα της θυ­σί­ας. Έβλε­πα και εκεί στο Όρος σε μια λι­τα­νεία τους μο­να­χούς, περ­νού­σαν κον­τά από μια βάτο και σκά­λω­ναν τα επα­νω­κα­λύμ­μαυ­χά τους σ’ ενα κλω­νά­ρι. Κα­νείς δεν το έσπα­σε, για να διευ­κο­λύ­νει και τους άλ­λους· όλοι έσκυ­βαν, για να μην σκα­λώ­σουν. Με­τά­νοια στην βάτο έβα­ζαν; Να ήταν του­λά­χι­στον η Αγία Βά­τος, θα ταί­ρια­ζε! Άλλα κα­θέ­νας λέει: «Ας το τα­κτο­ποί­η­σει ο άλ­λος και εγώ ας κάνω την δου­λειά μου». Μα για­τί να μην το κά­νεις εσύ, αφού το εί­δες πρώ­τος; Έτσι κά­νουν οι κο­σμι­κοί που δεν πι­στεύ­ουν στον Θεό. Τί να την κάνω τέ­τοια ζωή; Χί­λιες φο­ρές να πε­θά­νω. Σκο­πός εί­ναι ο κα­θέ­νας να σκέ­φτε­ται τον άλ­λον, τον πόνο του άλ­λου.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης