ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ: Όταν μεριμνά ο Θεός

Ο Θεός εάν θέ­λει, ακό­μη και τώρα μπο­ρεί να μα­ζέ­ψει κου­βά­ρι τον διά­βο­λο και να τον ρί­ξει στην κό­λα­ση, αλλά τον αφή­νει για το καλό μας, για­τί με το χτύ­πη­μα που μας κά­νει, διώ­χνει όλες τις σκό­νες μας και ξε­σκο­νί­ζε­ται η σκο­νι­σμέ­νη ψυχή μας. Ή τον αφή­νει να ορ­μά­ει να μας δαγ­κώ­σει, για να κα­τα­φεύ­γου­με σ’ Αυ­τόν. Μόνο αν πρό­κει­ται να βγει καλό, επι­τρέ­πει στο ταγ­κα­λά­κι να μας πει­ρά­ξει. Αν δεν βγει καλό, δεν επι­τρέ­πει. Όλα τα επι­τρέ­πει ο Θεός για το καλό μας. Να το πι­στέ­ψου­με αυτό. Ο Θεός μας κα­λεί συ­νέ­χεια, αλλά εμείς συ­νή­θως απο­μα­κρυ­νό­μα­στε από τον Θεό και μό­νον αν πα­ρου­σια­στεί κά­ποιος κίν­δυ­νος, τρέ­χου­με κον­τά Του. Όταν ο άν­θρω­πος ενω­θεί με τον Θεό, δεν υπάρ­χει πε­ρι­θώ­ριο να ει­σχω­ρή­σει ο πο­νη­ρός, αλλά ούτε υπάρ­χει και λό­γος να επι­τρέ­ψει ο Θεός στον πο­νη­ρό να τον πει­ρά­ξει, για να αναγ­κα­στεί ο άν­θρω­πος να κα­τα­φύ­γει στον Θεό. Επο­μέ­νως ο πο­νη­ρός μας κά­νει καλό και μας βο­η­θά­ει να αγιά­σου­με. Γι’ αυτό και ο Θεός τον ανέ­χε­ται.