ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ: Περί “επιτυχίας”

Όποιος λέει: «για να πε­τύ­χω εκεί­νο, πρέ­πει να κάνω αυ­τήν την αδι­κία. Για να πε­τύ­χω το άλλο, πρέ­πει να κάνω εκεί­νη την πο­νη­ριά» κ.λπ., αυ­τός αμαρ­τά­νει εσκεμ­μέ­νως και εν γνώ­ση του. Κα­τα­στρώ­νει δη­λα­δή το αμαρ­τω­λό του σχέ­διο και βά­ζει πρό­γραμ­μα με τον διά­βο­λο τι αμαρ­τία θα κά­νει. Αυτό εί­ναι πολύ κακό, επει­δή εί­ναι προ­με­λε­τη­μέ­νο. Δεν εί­ναι ότι πέ­φτει σε πει­ρα­σμό, αλλά ξε­κι­νά­ει να κά­νει κάτι μαζί με τον πει­ρα­σμό. Ένας τέ­τοιος άν­θρω­πος δεν πρό­κει­ται ποτέ να βο­η­θη­θεί, για­τί δεν δι­καιού­ται την Θεία βο­ή­θεια, και τε­λι­κά πε­θαί­νει αμε­τα­νόη­τος.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης