Υπήρχαν και τότε θεολόγοι και δραστήριοι άνθρωποι, οι οποίοι έκαναν θρησκευτική δράση μέσα στον κόσμο, αλλά αυτοί οι δύο ευλογημένοι άνθρωποι προτίμησαν να κρυφτούν στον Ναό του Σολομώντος, να ζήσουν μία αφανή κατά κόσμον ζωή, μία ζωή η οποία κατά το ανθρώπινο δεν απέδιδε τίποτα. Κανείς δεν μπορούσε να εκτιμήσει αυτό το οποίο έκαναν, αλλά αντιθέτως μπορεί να τους θεωρούσαν και κάπως ιδιορρύθμους ανθρώπους, οι οποίοι φοβούμενοι την ζωή κατέφυγαν στον Ναό για να ζήσουν εκεί μακριά από τις ευθύνες του κόσμου. Αυτοί όμως – σοφοί κατά Θεόν – γνώριζαν τι έκαναν. Έμεναν εκεί ταπεινά στον Ναό, εφαρμόζοντες και το ψαλμικό «εξελεξάμην παραρριπτείσθαι εν τω οίκω του Θεού μου μάλλον ή οικείν με εν σκηνώμασιν αμαρτωλών» (Ψαλμ. 83:11). Και εκεί σιωπηλά, μυστικά, ταπεινά, αφανώς, χωρίς αξιώματα – δεν ήταν ο άγιος Συμεών ούτε αρχιερεύς, ούτε ιερεύς· ήταν ένας απλός πιστός άνθρωπος– περνούσαν τις ημέρες τους λατρεύοντας τον Θεό, προσευχόμενοι και οραματιζόμενοι τον Μεσσία, τον οποίο από το Άγιο Πνεύμα φωτιζόμενοι ανέμεναν. Και όντως αυτή η άσκησή τους, αυτή η προσευχή τους, αυτή η σιωπή τους, αυτή η ησυχαστική ζωή τους, αυτή η λατρευτική τους προσφορά στον Θεό δεν πήγε χαμένη. Αυτό που δεν είδαν οι σοφοί, οι έχοντες τα αξιώματα, το είδαν αυτοί οι δύο ταπεινοί γέροντες. Και όχι μόνον είδαν τον Ιησού, αλλά και αξιώθηκε ο άγιος Συμεών και να τον δεχθεί στις αγκάλες του, και να προφητεύσει, και να δοξάσει, και να δοξολογήσει τον Θεό.
Μας κάνει εντύπωση ότι ο άγιος Συμεών όχι μόνον προφήτευσε περί του Ιησού, αλλά και απεκάλυψε αυτό το οποίο ήταν αντίθετο προς τις προσδοκίες του Ισραήλ της εποχής εκείνης. Ότι ο Μεσσίας δεν θα ήταν ένας εθνικός ήρωας, αλλά θα ήταν ένας Σωτήρας όλων των ανθρώπων. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνουμε, πόσο είχε φώτιση Θεού και πόσο είχε δεχθεί την Χάρη του Αγίου Πνεύματος ο άγιος Συμεών, ώστε να πει περί του Κυρίου, ότι είναι «φως εις αποκάλυψιν Εθνών» (Λουκ. 2:32). Αλλά και στην Παναγία μας είπε την γνωστή προφητεία: «σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία» (Λουκ. 2:35).
Έτσι λοιπόν αισθανόμαστε και εμείς, ότι τρόπον τινά ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος και η αγία Άννα η Προφήτις είναι και οι προάγγελοι του μοναχικού βίου, διότι αυτά τα οποία έκαναν εκείνοι αυτά θέλουν και οι Μοναχοί να κάνουν. Οι Μοναχοί φεύγουν από τον κόσμο, αποτραβιούνται στα σκηνώματα του Θεού Ιακώβ, σε ναούς και σκηνώματα ιερά, τα οποία είναι ανώτερα από τον Ναό του Σολομώντος. Διότι εκείνος ο Ναός ήταν νομικός Ναός, ήταν υπό την σκιά του Νόμου, ενώ τούτα τα ιερά σκηνώματα τα δικά μας είναι της Χάριτος σκηνώματα και της Καινής Διαθήκης ιδρύματα. Και σε αυτά τα ιερά σκηνώματα ο Μοναχός αγωνίζεται, προσεύχεται, θέλει να λατρεύει αδιαλείπτως τον Θεό, και περιμένει κάτι. Τον Ιησού τον έχει βέβαια, τον γνωρίζει, αλλά θέλει και περισσότερο να τον χαρεί, θέλει περισσότερο να τον απολαύσει, θέλει να τον έχει μόνιμο κάτοικο στην καρδιά του. Και όντως, αν ο Μοναχός κάνει αυτή την υπακοή, αυτή την ταπείνωση, αυτή την ησυχία, αυτή την προσευχή, αξιώνεται να δέχεται στς αγκάλες του ως ο δίκαιος Συμεών τον Κύριο και να δοξάζει τον Θεό για το δώρο της Θεοφανείας και του εναγκαλισμού του γλυκυτάτου Σωτήρος Χριστού.
Ζητούμε τις ευχές των αγίων και δικαίων Συμεών του Θεοδόχου και Άννης της Προφήτιδος, οι οποίοι τρόπον τινά είναι και πρόδρομοι του ανδρικού και του γυναικείου μοναχισμού, να ευλογήσουν και εμάς τους Μονάζοντες, και όλους τους αδελφούς και αδελφές, και να μας αξιώσουν να γίνουμε μιμητές της ησυχαστικής τους ζωής και του θείου πόθου τους να απολαύσουν τον Μεσσία Χριστό.
(1989)
Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε Εορτές Αγίων (των ετών 1981-1991) Β’. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2016, σελ. 166.