Περί αληθούς ταπείνωσης

Αλη­θι­νή και τέ­λεια τα­πεί­νω­ση εί­ναι όταν φθά­σει ο άν­θρω­πος σε τέ­τοια (πνευ­μα­τι­κή) κα­τά­στα­ση, ώστε να θέ­λει να υπε­ρη­φα­νευ­τεί και να μην μπο­ρεί! Τα­πεί­νω­ση έχει αυ­τός που ότι καλό κά­νει, το ξε­χνά αμέ­σως και το πα­ρα­μι­κρό καλό που του κά­νουν, το θε­ω­ρεί πολύ με­γά­λο και νιώ­θει ευ­γνω­μο­σύ­νη. Επί­σης, φα­νε­ρώ­νει γνή­σια τα­πει­νο­φρο­σύ­νη εκεί­νος, που δεν εξε­τά­ζει τι λένε οι άν­θρω­ποι γι’ αυ­τόν, αλλά τι θα πει ο Θεός την ημέ­ρα της Κρί­σε­ως. Το τα­πει­νό όλοι τον αγα­πούν. Τον τα­πει­νό, δεν μπο­ρείς να τον ξε­χά­σεις…

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης