Περί ταπεινώσεως

Η τα­πεί­νω­ση δεν αγο­ρά­ζε­ται από τον μπα­κά­λη όπως τα ψώ­νια. Όταν λέμε: «δώσ’ μου, Θεέ μου, τα­πεί­νω­ση», ο Θεός δεν θα πά­ρει την σέ­σου­λα και θα αρ­χί­σει: «πάρε ένα κιλό τα­πεί­νω­ση εσύ», «μισό κιλό εσύ», αλλά θα επι­τρέ­ψει να έρ­θει λ.χ. κά­ποιος άν­θρω­πος αδιά­κρι­τος να μας φερ­θεί σκλη­ρά ή θα πά­ρει από άλ­λον την Χάρη Του και θα έρ­θει να μας βρί­σει.

Έτσι θα δο­κι­μα­στού­με και θα ερ­γα­στού­με, εάν θέ­λου­με να απο­κτή­σου­με την τα­πεί­νω­ση. Αλλά εμείς δεν σκε­φτό­μα­στε, ότι ο Θεός επι­τρέ­πει να γί­νει ο αδελ­φός μας κα­κός, για να βο­η­θη­θού­με εμείς και θυ­μώ­νου­με με τον αδελ­φό. Και ενώ ζη­τά­με από τον Θεό τα­πεί­νω­ση, δεν δε­χό­μα­στε τις ευ­και­ρί­ες που μας στέλ­νει, για να τα­πει­νω­θού­με, αλλά δυ­σα­να­σχε­τού­με.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης