Συνέπειες της αμαρτίας

Πα­λιά, αν ένας ήταν διε­στραμ­μέ­νος ή με­θυ­σος, ντρε­πό­ταν να βγει στην αγο­ρά, για­τί θα τον πε­ρι­φρο­νού­σαν. Ή μία, αν ήταν λι­γά­κι πα­ρα­στρα­τη­μέ­νη, δεν τολ­μού­σε να βγει έξω. Και ήταν αυτό, κατά κά­ποιο τρό­πο ένα φρέ­νο. Σή­με­ρα, αν εί­ναι ένας σω­στός, μια κο­πέ­λα λ.χ. αν ζει με ευ­λά­βεια, λένε: “Βρε, που ζει αυτή!” Αλλά και γε­νι­κά, αν οι κο­σμι­κοί έκα­ναν μια αμαρ­τία, οι καη­μέ­νοι, αι­σθά­νον­ταν την αμαρ­τω­λό­τη­τά τους, έσκυ­βαν και λίγο το κε­φα­λά­κι τους και δεν ει­ρω­νεύ­ον­ταν έναν που ζού­σε πνευ­μα­τι­κά, αν­τί­θε­τα τον κα­μά­ρω­ναν. Τώρα ούτε ενο­χή αι­σθά­νον­ται, ούτε σε­βα­σμός υπάρ­χει. Τα ισο­πέ­δω­σαν όλα! Αν ένας δεν ζει κο­σμι­κά, τον κο­ροϊ­δεύ­ουν.