Γι’ αυτό ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αγαπά ούτε επιζητεί ποτέ τη δική του δόξα, αλλά τη δόξα του Θεού. Γιατί όποιος αγαπά τον εαυτό του επιζητεί την προσωπική του δόξα, εκείνος όμως που αγαπά τον Θεό επιζητεί και αγαπά τη δόξα του δημιουργού του. Χαρακτηριστικό δηλαδή της ψυχής που έχει πνευματική αίσθηση και αγαπά τον Θεό είναι το να επιζητεί πάντοτε τη δόξα του Θεού κατά την εκπλήρωση όλων των εντολών και να χαίρεται με τη δική της ταπείνωση. Γιατί στον Θεό ταιριάζει η δόξα και η μεγαλοσύνη, ενώ στον άνθρωπο η ταπείνωση, ώστε με αυτήν να γίνουμε οικείοι του Θεού. Αν αυτό το κάνουμε και εμείς και χαιρόμαστε, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, για τη δόξα του Χριστού, θα αρχίσουμε να λέμε ακατάπαυστα: «Εκείνος πρέπει να δοξάζεται, ενώ εμείς να ταπεινωνόμαστε» (Ιω. 3:30).
Γνωρίζω κάποιον που αγαπά τόσο πολύ τον Θεό – και όμως ακόμη πενθεί, επειδή, όπως λέει, δεν αγαπά –, ώστε η ψυχή του κατέχεται αδιάκοπα από τη φλογερή επιθυμία να γίνεται αφορμή να δοξάζεται ο Θεός, ενώ ο ίδιος να είναι σαν ανύπαρκτος. Ο ίδιος βέβαια δεν ξέρει αυτό που ακριβώς είναι ούτε και όταν τον επαινούν, γιατί από την πολλή επιθυμία της ταπείνωσης δεν καταλαβαίνει την αξία του. Υπηρετεί τον Θεό, όπως είναι νομοθετημένο για τους ιερείς, από την πολλή του όμως αγάπη προς τον Θεό λησμονεί την αξία του, και το καύχημα γι’ αυτήν το κάνει άφαντο μέσα στο βάθος της αγάπης του Θεού με ταπείνωση, για να βλέπει νοερά τον εαυτό του πάντοτε ως έναν ανάξιο δούλο, σαν να είναι ξένος προς την αξία του, από τον πόθο της ταπείνωσης. Αυτό ακριβώς κάνοντας και εμείς, πρέπει να αποφεύγουμε κάθε τιμή και δόξα για χάρη του άπειρου πλούτου της αγάπης του Κυρίου που μας αγαπά αληθινά.
Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση Δ’. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 4