Καθηγητά μου αγαπημένε, Χρυσόστομε Σταμούλη.
Η είδηση κεραυνός. Θάνατος και ανάσταση μαζί, όπως θα έλεγε και ο ίδιος. Χωρισμός απροσδόκητος και ένωση ανεκλάλητος. Ο Χρυσόστομος Σταμούλης, ο καθηγητής της νιότης, της ελευθερίας, του έρωτα, του ανοίγματος στον άλλο, ο καθηγητής της τέχνης, της ποίησης, της μουσικής, της οθόνης, ο θεολόγος της Θεοτόκου και ο μύστης των αρρήτων της σοφίας των Πατέρων αναχωρεί από τον κόσμο μας. Αναχωρεί απροσδόκητα για εκεί που ξεκίνησε να ταξιδεύει εδώ και χρόνια. Προς την χώρα του αχωρήτου.
Θυμάμαι… Τον γνώρισα μόλις δρασκέλισα το κατώφλι της Θεολογικής κι αυτός το κατώφλι της ακαδημαϊκής του έδρας. Λέκτορας τότε. Εγώ αδηφάγο φοιτητικό νήπιο. Ήταν νέος, πολύ νέος. Ορεξάτος. Δίδασκε δογματική. Αν και νέος ήξερε πού πατούσε και πού ήθελε να πάει. Ακριβής στους όρους, ξεκάθαρος στις προθέσεις του. Ταρακουνούσε το θεολογικό μας σκώληκα με μια μόνο ερώτηση ή ένα μετέωρο προβληματισμό. Ιδιαίτερα, όταν πρότασσε την τέχνη ως χώρο θεολογικού στοχασμού και εμπειρίας.
Από τότε ακολούθησα σχεδόν κάθε του βήμα. Τα δύο χρόνια στη Σχολή ήταν αρκετά να μεταποιήσουν τα ενδότερά μου. Να με κάνουν να σκέφτομαι ελεύθερα, απροκάλυπτα, με χαρά και αισιοδοξία, με καλή ανησυχία και με πάθος για την Εκκλησία. Την οποία, όπως ο ίδιος δήλωνε πολλάκις, δεν χαράμιζε σε κανένα, είτε με τα καλά της είτε με τα κακά της.
Ο Κύριλλος Αλεξανδρείας ποτέ απών από τις παραπομπές του. Οι λογοτέχνες, οι σκηνοθέτες, οι ποιητές και οι μουσουργοί παρόντες πάντα στις αναφορές του. Η Εκκλησία, η ζώσα και ενεργούσα, πάντοτε στην έγνοια και την ανησυχία του. Ο λόγος του σύγχρονος, ανατρεπτικός, ενίοτε τολμηρός, ποτέ όμως ευτελής και βλάσφημος.
Το βιογραφικό του ασύλληπτο. Βρίθει θεολογίας, λογοτεχνίας και μουσικής. Μια σφαιρική προσωπικότητα της εποχής μας. Ήταν, είναι, ένας πραγματικά ωραίος και όμορφος άνθρωπος. Ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, ο οποίος πέρασε ανάμεσά μας, διήλθε «ευεργετών και ιώμενος» την κρυφή μας αρρωστημένη υποκρισία και τυπολατρεία, την νοσούσα μας εκκλησιαστική και θεολογική εσωστρέφεια. Νιώθω ευλογημένος που άγγιξα έστω ένα από τα κράσπεδα των ιματίων του. Που κρατήσαμε επαφή έστω περιστασιακά άχρι της ώρας.
Καθηγητά μου καλέ και πρόσχαρε της γης και του ουρανού, εύχομαι μετά δακρύων η αναχώρησή σου να είναι έκλαμπρος και χαροποιός. Να είναι εμπειρία φωτός, εμπειρία θείου έρωτος και ανάπαυσης εκ των καμάτων της πολύβουης ζωής. Να είναι όπως την περιέγραφες. Έξοδος και άνοιγμα εκστατικό προς τον πλάστη και δημιουργό μας. Θα σε μνημονεύουμε με αγάπη, θα ευχόμαστε να βρίσκεσαι στη μνήμη του Τριαδικού Θεού εις τους αιώνες, να ζεις την όντως αλήθεια, πρόσωπο προς πρόσωπο, κατά πάντα και δια πάντα.
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος