ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Περί αδιακρισίας

Εάν ελέγ­ξει αδιά­κρι­τος άν­θρω­πος έναν ευαί­σθη­το, πολύ τον πλη­γώ­νει. Εί­ναι σαν να παίρ­νει ένας άγριος άν­θρω­πος μια χον­τρή συρ­μα­τό­βουρ­τσα, για να κα­θα­ρί­σει μια μι­κρή τσίμ­πλα, από το μάτι του μω­ρού παι­διού. Γι’ αυτό, τον πολύ τα­πει­νό και ευαί­σθη­το, δεν πρέ­πει να τον ελέγ­χου­με σκλη­ρά, διό­τι μπο­ρεί να φορ­τω­θεί πε­ρισ­σό­τε­ρο βά­ρος από ό,τι έσφαλ­λε και υπάρ­χει φό­βος να καμ­φθεί. Τον εγωι­στή και πει­σμα­τά­ρη δεν θα πρέ­πει να επι­μέ­νου­με να τον τα­πει­νώ­σου­με με λό­για, αλλά με προ­σευ­χή και τα­πεί­νω­ση, για­τί εάν επι­μέ­νου­με, και αυ­τός θα αφρί­ζει και ο άλ­λος θα κου­ρά­ζε­ται, θα ιδρώ­νει και θα στε­νο­χω­ρεί­ται.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης