ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Πνευματική αναγέννηση

Για έναν πε­θα­μέ­νο κο­σμι­κά και ανα­στη­μέ­νο πνευ­μα­τι­κά, δεν υπάρ­χει ποτέ κα­θό­λου αγω­νία, φό­βος και άγ­χος, για­τί πε­ρι­μέ­νει τον θά­να­το με χαρά, επει­δή θα πάει κον­τά στον Χρι­στό και θα αγάλ­λε­ται. Αλλά χαί­ρε­ται και για­τί ζει, επει­δή ζει πάλι κον­τά στον Χρι­στό και νιώ­θει ένα μέ­ρος της χα­ράς του Πα­ρα­δεί­σου επί της γης και διε­ρω­τά­ται, αν υπάρ­χει ανώ­τε­ρη χαρά στον Πα­ρά­δει­σο από αυ­τήν που νιώ­θει στην γη. Τέ­τοιοι άν­θρω­ποι αγω­νί­ζον­ται με φι­λό­τι­μο και αυ­τα­πάρ­νη­ση και επει­δή μπρο­στά τους τον θά­να­το και τον σκέ­φτον­ται κα­θη­με­ρι­νά, ετοι­μά­ζον­ται πιο πνευ­μα­τι­κά, αγω­νί­ζον­ται τολ­μη­ρό­τε­ρα και νι­κούν την μα­ταιό­τη­τα.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης