ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Σφάλματα και πνευματική ζωή

Ένας νε­α­ρός ζό­ρι­σε κά­ποια φορά την αρ­ρα­βω­νια­στι­κιά του – ποιός ξέ­ρει τί της έλε­γε; – και εκεί­νη από την αγα­νά­κτη­σή της πήρε το αυ­το­κί­νη­το και έφυ­γε και στον δρό­μο σκο­τώ­θη­κε. Μετά ο νε­α­ρός ήθε­λε να αυ­το­κτο­νή­σει, για­τί ένιω­θε, ότι αυ­τός έγι­νε αι­τία και σκο­τώ­θη­κε η κο­πέ­λα. Όταν ήρθε και μου το είπε, αν και στην ου­σία είχε κά­νει έγ­κλη­μα, τον πα­ρη­γό­ρη­σα και τον έφε­ρα σε λο­γα­ρια­σμό. Έπει­τα όμως το έρι­ξε τε­λεί­ως έξω, έγι­νε τε­λεί­ως αδιά­φο­ρος, βρή­κε εν τω με­τα­ξύ και μια άλλη.

Όταν ξα­να­ήρ­θε μετά από δύο-τρία χρό­νια, του έδω­σα ένα τράν­ταγ­μα γερό, για­τί τότε δεν υπήρ­χε κίν­δυ­νος να αυ­το­κτο­νή­σει. Χρεια­ζό­ταν το τράν­ταγ­μα, αφού δεν υπήρ­χε ανα­γνώ­ρι­ση. «Δεν κα­τα­λα­βαί­νεις, του είπα, ότι έκα­νες φόνο, ότι έγι­νες αι­τία και σκο­τώ­θη­κε η κο­πέ­λα;». Αν δού­λευε σω­στά, θα συ­νέ­χι­ζε να υπο­φέ­ρει, αλλά θα αν­τα­μει­βό­ταν με Θεϊ­κή πα­ρη­γο­ριά· δεν θα έφθα­νε σ’ αυ­τήν την κα­τά­στα­ση την αλή­τι­κη, της αδια­φο­ρί­ας. Θέ­λει δη­λα­δή πολ­λή προ­σο­χή.

Κά­νει κά­ποιος ένα σφάλ­μα και πέ­φτει στην απελ­πι­σία. Εκεί­νη την στιγ­μή μπο­ρεί να τον πα­ρη­γο­ρή­σεις, αλλά, για να μην βλα­φθεί, χρειά­ζε­ται και το δικό του φι­λό­τι­μο.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης