ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Χαρά και λύπη στα πνευματικά

Το από­το­μο πέ­ρα­σμα από την χαρά στην λύπη τις πιο πολ­λές φο­ρές εί­ναι του πει­ρα­σμού. Το ταγ­κα­λά­κι με την κα­κία του, πο­λε­μά­ει πολύ τον άν­θρω­πο, ιδί­ως τον ευαί­σθη­το και χα­ρού­με­νο στην φύση του, που θέ­λει να ζή­σει πνευ­μα­τι­κή ζωή. Αυτή εί­ναι η δου­λειά του: θέ­λει να μας βλέ­πει λυ­πη­μέ­νους και να χαί­ρε­ται. Και αυ­τούς που έχουν λόγο να στε­νο­χω­ρη­θούν και αυ­τούς που δεν έχουν, βρί­σκει τρό­πους να τους στε­νο­χω­ρεί. Για­τί όμως να αφή­νου­με το ταγ­κα­λά­κι να κά­νει την δου­λειά του; Η χαρά δεν εί­ναι κα­λύ­τε­ρη από την λύπη; Η αγά­πη δεν εί­ναι κα­λύ­τε­ρη από την κα­κία;

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης