Παναγιώτη Αρ. Υφαντή
Αν και για την Ορθόδοξη Ανατολή η μυροβλυσία, η αφθαρσία ή και η ευκαμψία των λειψάνων δεν θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για την αναγνώριση ενός αγίου, όπως συμβαίνει με την θαυματοποιία στην Καθολική Εκκλησία, εν τούτοις αποτελεί ισχυρή ένδειξη της εν Χριστώ τελείωσης. Στη μυροβλυσία των ιερών λειψάνων η εκκλησία εντοπίζει την αγιαστική χάρη του Αγίου Πνεύματος, το οποίο συνεχίζει να διαχέει και να χαριτώνει τον άνθρωπο ακόμη και μετά την οσιακή κοίμηση ή τον μαρτυρικό του θάνατο.
Η συνήθεια της τιμητικής προσκύνησης των ιερών λειψάνων ανάγεται στην περίοδο των διωγμών. Οι πιστοί προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν τα άψυχα σώματα των μαρτύρων αδελφών τους, συχνά χρηματίζοντας τις αρχές, και στη συνέχεια μέσα στα υπόγεια κοιμητήρια των κατακομβών τελούσαν τη θεία ευχαριστία πάνω στους τάφους τους. Οι πιστοί θεωρούσαν μεγάλη ευλογία να έχουν κοντά τους τα φυσικά απομεινάρια των μαρτύρων που ακολούθησαν τα ίχνη του Χριστού μέχρι τον θάνατο και γι’ αυτό συναναστήθηκαν μαζί του.
Αυτή η συνήθεια να τελείται η θεία ευχαριστία πάνω στους τάφους των μαρτύρων συνεχίστηκε και μετά την κατάπαυση των διωγμών μέχρι σήμερα, εφόσον η θεμελίωση ενός νέου ναού προϋποθέτει την τοποθέτηση ιερών λειψάνων μαρτύρων και αγίων στη βάση της Αγίας Τράπεζας.
Εξάλλου, η προσκύνηση των αγίων και των λειψάνων τους έγκειται στη μίμηση των κατορθωμάτων και της πίστης τους, σύμφωνα με την αποφθεγματική φράση του Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «τιμή γαρ μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος».
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος