Χωρεπισκόπου Αμαθούντος Νικολάου
Δεν μπορεί η σχέση μας με το Θεό να είναι πρόσκαιρη, συμφεροντολογική, ιδιοτελής και εμπορική, δηλαδή σχέση του «δούναι και λαβείν», αλλά σταθερή και δυνατή, ανεξαρτήτως εξωτερικών παραγόντων. Όπως ο Θεός επιτρέψει, όχι για το πρόσκαιρό μας συμφέρον, αλλά για το αιώνιο και πνευματικό, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να το δεχτούμε. Προσευχόμαστε όπως ο ίδιος μας δίδαξε με το παράδειγμά Του στη Γεθσημανή «ει δυνατόν παρελθέτω το ποτήριον τούτο απ’ εμού», αλλά είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε το Πανάγιο θέλημά Του, όπως ο ίδιος και πάλι μας υπέδειξε: «Πλήν ουχ ως εγώ θέλω αλλ’ ως Συ Πάτερ, γενηθήτω το θέλημά Σου». Αυτό που καθημερινά λέμε και στην Κυριακή Προσευχή, το Πάτερ ημών.
Ο πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός ο οποίος ξέρει να αξιοποιεί, «ως καλός οικονόμος», τις συνθήκες και τα δεδομένα της ζωής του και να ωφελείται πνευματικά από αυτά, και όπως έλεγε και ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης «και από το πικρό να βγάλει γλυκύ».
Πρέπει να έχουμε υπόψιν μας αυτό που λένε και οι Πατέρες μας ότι δηλαδή τίποτε δεν θα συμβεί περισσότερο και τίποτε λιγότερο από αυτό που ο Θεός θα επιτρέψει. Ο Χριστός ο ίδιος, ο οποίος συμβούλευε τότε στη Γεθσημανή τους τρεις μαθητές του, συμβουλεύει και εμάς σήμερα. «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε για να μην πέσετε σε πειρασμό». Ο Χριστιανός πρέπει να είναι πάντοτε σε εγρήγορση και ετοιμότητα, αναμένοντας όπως ο καλός και φρόνιμος δούλος, πότε θα έλθει ο Κύριός του.
Ακόμη, εν καιρώ εσωτερικής και εξωτερικής ειρήνης και ησυχίας, πρέπει να ετοιμάζει τον εαυτό του με αγώνες πνευματικούς, για να έχει μέσα του «πνευματικά αντισώματα», ώστε όταν έλθουν οι μεγάλοι πειρασμοί, να έχει δυνάμεις να αντισταθεί και υπομονή να αντέξει, και να μην χάσει την πίστη του, όπως προειδοποίησε ο Χριστός στον Πέτρο, για να μην προδώσει τον Κύριό του και τον αρνηθεί.