Αδελφοί μου,
Η ευαγγελική περικοπή του Ευαγγελισμού, από το κατά Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, μάς φέρνει μπροστά στο πιο καθοριστικό «Ναι» της ανθρώπινης ιστορίας.
Όλα αρχίζουν σιωπηλά. Μια γυναίκα ηλικιωμένη, η Ελισάβετ, που γνώρισε την ντροπή της ατεκνίας, δέχεται τη χάρη του Θεού και κρύβεται. Δεν διαφημίζει το θαύμα. Το ζει εσωτερικά. Η χάρη του Θεού δεν αγαπά τον θόρυβο.
Και έπειτα, σε μια μικρή και άσημη πόλη της Γαλιλαίας, στη Ναζαρέτ, ο αρχάγγελος Γαβριήλ στέκεται μπροστά σε μια Παρθένο. Ο χαιρετισμός του δεν είναι απλώς τιμητικός, είναι αποκαλυπτικός: «Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ».
Η Μαρία δεν υπερηφανεύεται. Δεν ενθουσιάζεται. «Διεταράχθη». Η ταραχή της δεν είναι απιστία, αλλά ταπείνωση. Όπου υπάρχει αληθινή χάρη, υπάρχει και βαθιά συναίσθηση της μικρότητας.
Ο άγγελος της αποκαλύπτει το αδιανόητο: θα συλλάβει Υιό, ο Οποίος θα είναι Υιός Υψίστου, Βασιλεύς αιώνιος. Και η ερώτησή της είναι καθαρή, απλή, χωρίς αμφισβήτηση: «Πῶς ἔσται μοι τοῦτο;». Δεν ζητά σημείο. Ζητά τρόπο. Θέλει να κατανοήσει για να υπακούσει.
Η απάντηση είναι μυστήριο: «Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σέ». Η ενανθρώπηση δεν είναι ανθρώπινο επίτευγμα. Είναι έργο του Αγίου Πνεύματος. Εκεί που ο άνθρωπος αδυνατεί, ο Θεός δημιουργεί.
Και τότε ακούγεται ο λόγος που αλλάζει τον κόσμο: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμά σου».
Δεν είναι μια παθητική αποδοχή. Είναι συνειδητή προσφορά. Η Παναγία αγκάλιασε ελεύθερα το σχέδιο του Θεού. Ο Θεός δεν σώζει τον άνθρωπο χωρίς τον άνθρωπο. Περιμένει το «Ναι» του.
Στην εποχή μας, όπου η ελευθερία συχνά ταυτίζεται με την αυτονομία και την αυτάρκεια, η στάση της Θεοτόκου μάς αποκαλύπτει την αληθινή ελευθερία: να παραδίνεσαι στο θέλημα του Θεού χωρίς φόβο. Να λες «γένοιτό μοι» ακόμη κι όταν δεν γνωρίζεις όλη τη διαδρομή.
Ο Ευαγγελισμός δεν είναι μόνο εορτή θεολογική. Είναι κλήση προσωπική. Κάθε φορά που ο Θεός ζητά να γεννηθεί μέσα στην καρδιά μας, επαναλαμβάνεται το ίδιο ερώτημα: θα Τον δεχθούμε; Θα Τον εμπιστευθούμε; Θα αφήσουμε το Άγιο Πνεύμα να επισκιάσει τη ζωή μας;
Το «Χαῖρε» του αγγέλου απευθύνεται σε έναν ταπεινό άνθρωπο. Το «γένοιτό μοι» της Παναγίας γίνεται γέφυρα σωτηρίας για όλη την ανθρωπότητα.
Αν θέλουμε να αλλάξει ο κόσμος γύρω μας, πρέπει πρώτα να ακουστεί μέσα μας αυτό το «Ναι». Όχι με επιβολή, αλλά με εμπιστοσύνη.
Και τότε ο Χριστός θα σαρκώνεται ξανά, όχι ιστορικά, αλλά υπαρξιακά, μέσα στην καρδιά που Τον δέχεται.
Αμήν.