Περί κατακρίσεως

Η εσω­τε­ρι­κή κα­τά­κρι­ση εί­ναι μια υπο­βρύ­χια κα­τά­στα­ση, πολύ πιο δύ­σκο­λη να θε­ρα­πευ­τεί από την εξω­τε­ρι­κή κα­τά­κρι­ση. Εί­ναι εύ­κο­λο να κλεί­σω το στό­μα μου και να το παί­ξω κα­λός άν­θρω­πος και μέσα μου να κα­τα­κρί­νω τον άλ­λον. Στην εσω­τε­ρι­κή κα­τά­κρι­ση δεν κα­τα­κρί­νου­με κυ­ρί­ως τους άλ­λους, αλλά νιώ­θου­με τον εαυ­τόν μας, ότι έφτα­σε τόσο ψηλά, που οι άλ­λοι από εμάς πα­ρα­σάγ­γας απέ­χουν. Ρώ­τη­σε κά­πο­τε ο αβ­βάς Δω­ρό­θε­ος τον μο­να­χό του: Τέ­κνον μου, σε βλέ­πω απα­θέ­στα­το! Σε κο­ροϊ­δεύ­ουν, σε λοι­δο­ρούν και δεν μι­λάς κα­θό­λου και εί­σαι χα­ρού­με­νος!

Τί λο­γι­σμούς έχεις για τους αδερ­φούς σου; Και απαν­τά­ει εκεί­νος ο μο­να­χός: Με αυτά τα ψω­ρια­σμέ­να σκυ­λιά θα ασχο­λού­μαι εγώ γέ­ρον­τα; Και κα­τα­λή­γει ο αβ­βάς Δω­ρό­θε­ος: Να μας φυ­λά­ξει ο Χρι­στός από την εσω­τε­ρι­κή κα­τά­κρι­ση! Για­τί η εσω­τε­ρι­κή κα­τά­κρι­ση, εί­ναι δαι­μο­νι­σμός του νοός. Να ση­μειώ­σου­με, ότι εάν δεν θε­ρα­πεύ­σου­με την εσω­τε­ρι­κή κα­τά­κρι­ση, τότε ο αμέ­σως επό­με­νος λο­γι­σμός που μας θα κα­τα­κλύ­ζει, εί­ναι ο φθό­νος, μετά μας κα­τα­κλύ­ζει η κε­νο­δο­ξία και κα­τα­λή­γου­με στην εσχά­τη υπε­ρη­φά­νεια και δεν υπάρ­χει μετά άλλο πά­θος. Έπε­ται η απώ­λεια μας… Με την συ­νε­χή αυ­το­μεμ­ψία, την αυ­το­γνω­σία και με τα δά­κρυα της με­τα­νοί­ας, θα μπο­ρέ­σει κα­νείς, να κα­τα­πο­λε­μή­σει την εσω­τε­ρι­κή κα­τά­κρι­ση.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης