Μητροπολίτη Κένυας Μακαρίου
Αυτός τον οποίον θεωρούμε εμείς πλανεμένο ή χαμένο, γιατί δεν άκουσε ακόμα ότι, απ’ αυτό τον πλανήτη που ζούμε, πέρασε κάποιος με το όνομα Ιησούς ή ακόμα ανήκει σε οποιανδήποτε άλλη κατηγορία θρησκείας ή πίστης. Ακόμα παραμένει να φέρει εκείνο το στίγμα ότι είναι εικόνα του ζώντος Θεού τον οποίο εμείς πιστέψαμε και γνωρίσαμε ότι ήλθε με μόνη αποστολή να σώσει όλη την ανθρωπότητα, όλο τον κόσμο.
Σε περιοδεία μου στα ενδότερα της Κένυας συνάντησα κάποια παιδιά που αναζητούσαν σ’ αυτή την απόμακρη περιοχή να βρουν το κλειδί που θα το έπαιρναν από την καρδιά κάποιου άλλου, για να τους ανοίξει την πόρτα τη μεγάλη που θα βρουν εκεί τον αναμενόμενο, Εκείνον που τους έπλασε και έδωσε σοφία και σύνεση. Στερήθηκαν της χάριτος και του ελέους Του, γιατί δεν βρέθηκε κάποιος να τους αγγίξει μ’ αυτή την αγάπη που ξεπερνά κάθε όριο. Αυτό είναι το αποτέλεσμα και η εκπλήρωση μιας αποστολής που φέρνει στον άνθρωπο τον Θεό της αγάπης και της αποδοχής.
Γι’ αυτό πρέπει να δίνουμε ένα καλό λόγο, μια ευκαιρία στον άγνωστο πλησίον μας, που, επαναλαμβάνω, είναι ο ίδιος ο πλαστουργός μας. Πόνος και στέρηση, θλίψη και στεναγμός, δάκρυα και λύπες μαζί, ψυχική αναστάτωση. Εμφανίστηκε γυμνός, διψασμένος και πεινασμένος, άρρωστος, στη φυλακή, χωρίς καμιά βοήθεια ή συμπόνια από κανένα. Με άλλα λόγια δεν είχε «πού την κεφαλήν κλίνε» (Ματθ. Η΄ 20).
Ο Γέροντας Σωφρόνιος έγραψε ότι «ο Χριστός είναι για μένα το παν, το υπερκόσμιο Είναι». Είναι αυτό που αισθάνθηκα, όταν συνάντησα, στο ακρογιάλι της λίμνης Βικτώριας, τα παιδιά των ψαράδων. Ο Χριστός δεν ήλθε για μια συγκεκριμένη φυλή ή έθνος. Είναι γι’ αυτό υπερκόσμιος, για όλο τον κόσμο, τον οποιονδήποτε, για τις αδυναμίες, τις αμαρτίες, τις ατέλειες. Γι’ αυτό είναι υπερεθνικός, σταυρώθηκε για τους πιστούς και τους μη. Σ’ όλους αυτούς, τους άγνωστους και ξεχασμένους. Αυτό τον ρόλο μπορεί, σήμερα, να διαδραματίσει μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία, δίνοντας αυτό το μήνυμα της αγάπης, της ελπίδας και της δικαιοσύνης. Ανοίγει τις αγκάλες της και μαζεύει γύρω της και μέσα της όλα τα παιδιά της, όλων των χρωμάτων και των γλωσσών. Γι’ αυτό γίνεται οικουμενική, πανανθρώπινη, ξεδιψά τον κουρασμένο άνθρωπο από τις μάταιες και ανούσιες ενασχολήσεις του. Είναι το «ύδωρ το ζων» (Ιωάν. 4/11).
Παρόλο που τα παιδιά των ψαράδων προσευχήθηκαν με τον δικό τους τρόπο, η παρουσία του Θεού ήταν έντονη και δυναμική. Έγινε τώρα η αρχή. Αισθάνθηκα κι εγώ, με την ευκαιρία αυτή, ότι «είδα τον Θεό αλλά όχι μέσα από τα μάτια τα δικά μου …». Συγκλονισμένος από το γεγονός αυτό και προβληματισμένος γι’ αυτά που έζησα, μέσα σε λίγα λεπτά, σε μια άγνωστη, απομακρυσμένη περιοχή, κυριολεκτικά στο πουθενά, έφυγα με την ελπίδα ότι στις καρδιές των αθώων αυτών παιδιών, είμαι βέβαιος, ότι μίλησε ο ίδιος ο Θεός, με τον δικό Του τον τρόπο και ότι αυτοί τον δέχθηκαν έτσι όπως τους επέτρεπε ο τόπος εκείνος και οι συνήθειες, μέσα στις οποίες γεννήθηκαν, ζούσαν και μεγάλωναν.
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος