Την ώρα της προσευχής

Όταν προ­σευ­χό­μα­στε, αλλά με­τε­ω­ρι­ζό­μα­στε και το μυα­λό πη­γαί­νει εδώ και εκεί και δεν εί­ναι συγ­κεν­τρω­μέ­νο στην προ­σευ­χή, αυτό που μας λεί­πει εί­ναι η Χάρη του Αγί­ου Πνεύ­μα­τος, διό­τι η διά­θε­σή μας δεν εί­ναι τα­πει­νή. Η εμ­πει­ρία των Πα­τέ­ρων εί­ναι, ότι μετά την πτώ­ση των Πρω­το­πλά­στων, κα­νέ­νας άν­θρω­πος δεν έχει το αυ­τε­ξού­σιο και τη δύ­να­μη, όσο και να θέ­λει, να προ­σεύ­χε­ται, χω­ρίς κα­νέ­να λο­γι­σμό (αμε­τε­ώ­ρι­στα). Έχει εξου­σία ο σα­τα­νάς να ”κι­νεί” το μυα­λό των αν­θρώ­πων, ακό­μα και μετά το Βά­πτι­σμα. Όταν όμως μά­θου­με τη μέ­θο­δο, κό­βου­με σιγά-σιγά τους λο­γι­σμούς στην προ­σευ­χή, με την Χάρη του Θεού.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης