Είμαστε αμαρτωλοί αλλά οι αμαρτίες μας είναι σαν μία σταγόνα μπροστά στον ωκεανό ελέους του Θεού, στην άβυσσο της φιλανθρωπίας Του. Ο Θεός δεν είπε ότι θα σωθούν αυτοί που δεν αμάρτησαν, αλλά μας λέει «Μετανοήστε και ποιήσατε καρπούς άξιους της μετανοίας». Όταν, δηλαδή, μετανιώνεις ταπεινώνεσαι. Όταν ταπεινώνεσαι φωτίζεσαι, χαίρεσαι την παρουσία του Θεού ως φως. Κι όταν χαίρεσαι την παρουσία του Θεού μπορείς να χαρείς και την παρουσία των ανθρώπων δίπλα σου. Τους αγαπάς. Είναι απλό.
Δίχως τη μετάνοια δεν υπάρχει αγάπη, δίχως την τήρηση του νόμου του Θεού δεν μπορούμε να βρούμε την αγάπη. Βαδίζουμε τυφλά και προχωρούμε με το συναίσθημα. Και με το συναίσθημα τη μία στιγμή λατρεύουμε τον άλλον και την άλλη στιγμή θέλουμε να τον εξαφανίσουμε γιατί τον έχουμε μισήσει. Ο ίδιος ο λαός λέει ότι απ’ τους μεγάλους έρωτες γεννιούνται τα μεγάλα μίση. Αυτή η αγάπη, όμως, δεν είναι η αγάπη του Χριστού. Είναι μία συναισθηματική παρόρμηση με κάμποσο εγωισμό.
Υπάρχουν μάνες που είναι έτοιμες να δώσουν τη ζωή τους για το παιδί, μόλις, όμως, έρθει μία άλλη γυναίκα και το πάρει, προτιμούν να το θάψουν παρά να το δώσουν. Αυτά συμβαίνουν. Αγαπάει η μάνα το παιδί αλλά το πνίγει με την αγάπη της και δεν το αφήνει να βγει απ’ το σπίτι. Και το παιδί ενηλικιώνεται και συνεχίζει να εξαρτάται απόλυτα από αυτήν. Αυτό δεν είναι αληθινή αγάπη. Ένας κηπουρός δεν δείχνει αγάπη όταν αφήνει το φυτό σε πολύ μικρή γλαστρούλα και του ρίχνει μία σταγόνα νερό μόνο για να συντηρείται. Έτσι, δεν το βοηθάει να γίνει μεγάλο φυτό. Αν το αγαπούσε θα το έβγαζε απ’ τη μικρή γλαστρούλα, θα το έβαζε σε μεγάλη, θα του έριχνε νεράκι και κοπριά για να μεγαλώσει και να βγάλει λουλούδια. Λοιπόν, δεν αγαπάμε πραγματικά. Είναι ψεύτικες αυτές οι αγάπες. Είναι αποτυχημένες απόπειρες να βρούμε κάποια αγάπη.
Η αγάπη βρίσκεται μέσα από το βάθος της μετάνοιας. Βρίσκεται μέσα από την τήρηση των εντολών κι ας μας φαίνονται καμιά φορά ξερές, στεγνές. Γιατί νομίζουμε ότι τις εντολές τις τηρούν πάντα κάποιοι φαρισαίοι, κάποιοι τυπολάτρες. Όμως, ο άγιος Πορφύριος, αν δεν έκανε την προσευχούλα του πρωί και βράδυ, αν δεν έκανε τις λειτουργίες του κι όλα αυτά που είναι τύπος για τους πολλούς, θα έφτανε εκεί που έφτασε; Θα αγαπούσε εκστατικά τους ανθρώπους και τον Θεό; Αν δεν τηρούσε αυτούς τους τύπους ο άγιος Παΐσιος θα έλεγε «Να κόψω την καρδιά μου κομματάκια να τη μοιράσω σ’ όλο τον κόσμο»; Πώς, λοιπόν, εμείς θέλουμε να ζήσουμε την αγάπη με τον δικό μας τρόπο;
Δεν υπάρχει δικός μας τρόπος, αλλά ένας τρόπος, αυτός που μας έχει διδάξει ο ίδιος ο Θεός. Ο Χριστός, που ήταν η προσωποποίηση του νόμου, που ήταν πάνω από το νόμο και πολύ πριν από οποιοδήποτε νόμο, τήρησε κανόνες. Μπαίνει σε διαδικασία να κυοφορηθεί, γεννιέται και κάνει περιτομή. Είχε ανάγκη ο Χριστός –που ήταν η Διαθήκη η ίδια– να έχει επάνω Του το σημάδι της διαθήκης του Αβραάμ με τον Θεό; Όχι. Όμως, το έκανε. Είχε ανάγκη να πάει στο ναό στις σαράντα μέρες; Όχι. Όμως, το έκανε. Είχε ανάγκη να βαπτιστεί υπό του Ιωάννου στον ποταμό; Όχι, αλλά το έκανε. Είχε ανάγκη να πάει στη συναγωγή ο Χριστός; Όχι. Πήγε, όμως, γιατί δεν ήρθε να γκρεμίσει το νόμο αλλά να τον συμπληρώσει, να του δώσει πνεύμα για να μη μείνει άψυχος: «Ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι».
Αυτό διδάσκει και σε εμάς: «Να κάνετε και εσείς όσα πρέπει να κάνετε και θα έρθει το πνεύμα Μου μέσα σας και τότε θα καταλάβετε ότι πίσω από όλα αυτά πάλι Εγώ κρύβομαι». «Εν ταις εντολαίς», λέει ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, «ευρήσετε ζωήν την αιώνιον». Ποιος είναι η Ζωή; Ο Χριστός. Το λέει στο ευαγγέλιο «Εγώ ειμί η Ζωή». Με άλλα λόγια, μέσα στις εντολές θα βρούμε τη Ζωή, δηλαδή, τον Χριστό.
Ο Χριστός κρύβεται μέσα στις εντολές γι’ αυτό να προσπαθούμε να τις τηρούμε. Κι αν αποτυγχάνουμε, να το καταλαβαίνουμε και να ζητάμε συγγνώμη. Γιατί αν δεν το καταλαβαίνουμε, δεν θα ζήσουμε τη μετάνοια. Θα χάσουμε τον Χριστό, θα χάσουμε την αγάπη και θα φτάσουμε την ημέρα της Κρίσεως να πούμε ότι δεν δώσαμε φαγητό και νερό, δεν δώσαμε τίποτε γιατί δεν έβγαινε από μέσα μας να δώσουμε τίποτε. Μάθαμε μόνο να παίρνουμε ό,τι θέλουμε.
Από το βιβλίο: π. Γεώργιος Σχοινάς, Η Καρδία μου ενώπιόν Σου. Αθήνα 2022, σελ. 138 (απόσπασμα από την ομιλία «Η Αγάπη και ο τρόπος να την αποκτήσουμε»).