Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού κ. Δανιήλ στην “Κιβωτό της Ορθοδοξίας”
Το πρόσωπο και το έργο του Κυρίου, πουθενά ίσως δεν αντικατοπτρίζονται με τόση ενάργεια και πληρότητα, όσο στα επτά «Εγώ ειμί» Του, όπως μας τα παραδίδει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Μελετώντας αυτά τα «ειμί» είναι σαν να παίρνουμε στα χέρια μας ένα μοναδικό πολύεδρο μαργαριτάρι που όποια πλευρά του και αν κοιτάξεις, κάτω από το φως του Αγίου Πνεύματος, ακτινοβολεί ευλογημένες και αιώνιες αλήθειες. Ας το πάρουμε, τούτο το «πνευματικό» μαργαριτάρι στα χέρια μας, προσευχόμενοι ο Θεός να μας διδάξει με την κάθε πλευρά του.
Κάποτε, όχλοι πολλοί ακολουθούσαν τον Κύριο. Εκείνος, αντίθετα απ’ ό,τι θα έκανε κάποιος από εμάς, δεν τους κολάκευσε. Ούτε προσπάθησε να τους κρατήσει όπως – όπως μαζί Του. Αντίθετα, τους αποκάλυψε μια αλήθεια και τους έδωσε μια ευκαιρία. Καρδιογνώστης όπως είναι ο Κύριος, τους κάνει την τρομερή αποκάλυψη. Μ’ ακολουθείτε όχι για λόγους πνευματικούς, αλλά υλιστικούς. «Διότι, εφάγετε εκ των άρτων μου» (Ιωάννης στ΄, 25-35). Σήμερα, η λαθεμένη τούτη σχέση παίρνει δυό μορφές: Άνθρωποι που «εμπορεύονται» την πίστη του Χριστού. Και άλλοι άνθρωποι, που προσκολλώνται σ’ ένα κύκλο πιστών και υποδύονται τους «πιστούς», για να επωφεληθούν για δικούς τους λόγους. Ο Χριστός αυτούς τους δεύτερους δεν τους κατακεραύνωσε. Προσπάθησε, να τους μιλήσει για ένα άλλο ψωμί. Το ονόμασε «ο άρτος της ζωής». Βέβαια, όχι το υλικό ψωμί. Αφού μάλιστα τους συμβούλεψε «να μη εργάζονται για την τροφή τη φθειρόμενη» (Ιωάννης στ΄, 27). Ακόμη είχε διακηρύξει ότι «ουκ επ’ άρτω (υλικό ψωμί) μόνον ζήσεται ο άνθρωπος» (Ματθαίου δ΄, 4). Δεν εννοούσε ούτε το «Δείπνο», αφού αυτό ακόμη δεν είχε καθιερωθεί. Τέλος, δεν εννοούσε το υλικό Σώμα του, αφού ο Ίδιος διευκρίνισε (Ιωάννου στ΄, 62, 63) οτι «οι λόγοι Του είναι πνεύμα και ότι η σαρξ δεν ωφελεί ουδέν». Ο Ίδιος επίσης εξήγησε (Ιωάννης ιβ΄, 24), πως: «ο κόκκος του σίτου που πέφτει στη γη, αν δεν πεθάνει, μένει αυτός μόνος, αν όμως πεθάνει, φέρνει πολύ καρπό». Γι’ αυτό η διευκρίνιση «ο άρτος τον οποίο θα σας δώσω, είναι η σαρξ μου την οποία θα προσφέρω υπέρ της ζωής του κόσμου» (Ιωάννου στ΄, 51).
Με το θάνατό Του (όχι τη διδασκαλία ή τα θαύματα), έγινε Σωτήρας μας. Στον Ησαΐα (κη΄, 28), διαβάζουμε ότι «ο σίτος του άρτου κατασυντρίβεται». Το στάρι που πρόκειται να γίνει ψωμί, περνάει από τις μυλόπετρες και τη φωτιά. Όμοια ο Χριστός. Πέρασε από το Σταυρό, για να γίνει ο άρτος που δίδει ζωή. Όποιος λαχταράει τούτο το πνευματικό «ψωμί», ας ελθει με μετάνοια και πίστη στον Χριστό. Ο Ίδιος, είπε: «ο ερχόμενος προς Εμέ, δεν θα πεινάσει» (Ιωάννου στ΄, 35). «Λάβετε, φάγετε» (Ματθαίου κστ΄, 26), είναι η πρόσκληση. Στον Χριστό ας απλώσουμε το χέρι της πίστης και θα βρούμε λύτρωση, χαρά, ειρήνη, χορτασμό πνευματικό. Ας εγκαταλείψουμε τα «χαρούπια» της αμαρτίας, με τα οποία ο διάβολος τρέφει τον κόσμο, και ας δεχθούμε μέσα μας τον Χριστό, τον άρτο της ζωής. Αποτέλεσμα μιάς τέτοιας ενέργειάς μας: «δεν θα πεινάσουμε» (Ιωάννου στ΄, 35), «δεν θα πεθάνεις» (Ιωάννου στ΄, 50), «θα ζήσεις αιώνια» (Ιωάννου στ΄, 51), «θα έχεις κτήμα σου την αιώνια ζωή» (Ιωάννου στ΄, 54).
Η πρώτη κλήση του Κυρίου είναι «φάγετε». Γευτείτε τη λύτρωσή μου. Πιστέψτε σε Εμένα και στο λυτρωτικό έργο μου. Υπάρχει όμως και μια άλλη προτροπή. Το φαγητό υλικό ή πνευματικό αδιάφορο- δεν το τρως μια φορά και φτάνει. Γι’ αυτό, η δεύτερη προτροπή «ο τρώγων μου τη σάρκα και πίνων μου το αίμα, εν εμοί μένει και Εγώ εν αυτώ» (Ιωάννου στ΄, 66). Πρόκειται, για τη συνεχή, καθημερινή (επι) κοινωνία με τον Κύριο. Έτσι, συντηρείται μέσα μας η πνευματική ζωή. «Φάγετε» και «ο τρώγων». Αναφέρεται στην οργανική ενότητα, που όλοι οι πιστοί έχουν εν τω Χριστώ. «Πάντες εκ του ενός άρτου μετέχομεν» (Α΄ Προς Κορινθίους ι΄, 17). Η συμμετοχή μας στο Δείπνο του Κυρίου, «είναι κοινωνία του σώματος του Χριστού» (Α΄ Προς Κορινθίους ι΄, 16). Το «εν σώμα εσμέν οι πολλοί» (Α΄ Προς Κορινθίους ι΄, 17), πουθενά αλλού δεν συνειδητοποιείται τόσο, όσο κατά τη συμμετοχή μας στο Δείπνο του Κυρίου.
Σ᾽ αυτό ζούμε την ενότητα και παγκοσμιότητα του Σώματος του Χριστού, δηλ. της Εκκλησίας Του. Κι ενώ στην Παλαιά Διαθήκη είχαμε 12 άρτους που εκπροσωπούσαν τις ισάριθμες φυλές του Ισραήλ, τώρα έχουμε έναν Άρτο, που θυμίζει τη μια Θυσία, τον έναν Κύριο, τη μια ενωμένη Εκκλησία.