Η συγκεκριμένη έκδοση έγινε με την πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Νικήτα ο οποίος επί σειρά ετών ασχολείται με το θέμα της εμπορίας ανθρώπων. Ο υπότιτλος του βιβλίου είναι «Η Αντιμετώπιση της Αμαρτίας της Εμπορίας Ανθρώπων και της Συγχρόνου Δουλείας». Την μετάφραση έκαναν ο Επίσκοπος Μελιτηνής Μάξιμος και η Λευκή Παπαχαραλάμπους. Σημειώνεται ότι το μεταφραστικό έργο ολοκληρώθηκε το 2021, ενώ την φιλολογική επιμέλεια και την τελική αναθεώρηση του κειμένου είχε αναλάβει ο Επίσκοπος Μάξιμος.
Μέσα από τις σελίδες του πονήματος αναδεικνύεται η τραγικότητα του φαινομένου της εμπορίας ανθρώπων, όχι μόνον ως κοινωνικό πρόβλημα αλλά και ως πνευματική παρέκκλιση. Το κείμενο εστιάζει στην ανάγκη προστασίας των θυμάτων και στην ευθύνη αντιμετωπίσεως της σύγχρονης δουλείας.
Το βιβλίο, το οποίο προλογίζει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος εμπεριέχει τις ακόλουθες πραγματείες:
«Ζητήσατε κρίσιν, ρύσασθε αδικούμενον»: Σκέψεις για τη Σύγχρονη Δουλεία, Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Νικήτας.
Η Ενημέρωση του Κοινού για τη Σύγχρονη Δουλεία: Ένα Εκπαιδευτικό Εργαλείο – Dr. Petre Βreazu.
Σύγχρονη Δουλεία: Νομικά Ζητήματα, Ρένα Μέντη.
Ψυχολογικός και Ποιμαντικός Προσανατολισμός, Δρ Νικόλαος Σουβλάκης.
Εμπορία Ανθρώπων – Σύγχρονη Δουλεία: Η Φωνή ενός Εκπαιδευτικού, Γεώργιος Τσιαπουρδής.
Ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων Νικήτας στο άρθρο του ανάμεσα στα άλλα αναφέρει και τα εξής: «Στη συνείδηση πολλών, οι ημέρες της φανερής δουλείας τερματίστηκαν με τις επαναστάσεις και τα κινήματα καταργήσεώς της. Οι άνθρωποι επευφήμησαν τις νέες ελευθερίες που παραχωρήθηκαν σε όσους κάποτε κρατούνταν βίαια από τις αλυσίδες της σκλαβιάς. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πως, ενώ ορισμένες μορφές δουλείας και σωματικών περιορισμών ίσως έχουν εξαλειφθεί (αν και ακόμη υφίστανται σε ορισμένες περιοχές του Κόσμου), εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να βιώνουν τη φρίκη και τους εφιάλτες της αμαρτωλής εκμεταλλεύσεως. Στο πρόσφατα δημοσιευμένο βιβλίο της ‘Stolen Lives: Human Trafficking and Slavery in Britain Today’, η Louise Hulland γράφει: Όταν ακούμε τη λέξη ‘δουλεία’ τείνουμε να σκεφτόμαστε αλυσίδες και σωματικούς περιορισμούς. Εικόνες από βιβλία ιστορίας μιας εποχής που θεωρούσαμε ότι έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Έναν άνθρωπο να κατέχει έναν άλλον. Κι όμως, στη σύγχρονη Βρετανία, η δουλεία υπάρχει σε πολλές διαφορετικές μορφές, ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, και τα θύματα βρίσκονται συχνά σε κοινή θέα. Από τους άνδρες που πλένουν τα αυτοκίνητά μας για 6 λίρες μέχρι τις γυναίκες που βάφουν τα νύχια μας, από τους εφήβους που εμπλέκονται σε συμμορίες ναρκωτικών μέχρι την οικιακή βοηθό του γείτονά μας, το φαινόμενο της συγχρόνου δουλείας βρίσκεται παντού γύρω μας».
Σε άλλο σημείο ο Αρχιεπίσκοπος Νικήτας γράφει πως «στην Ετήσια Έκθεση της Κυβερνήσεως για τη Σύγχρονη Δουλεία που δημοσιεύθηκε το 2018, ο τότε υπουργός Εσωτερικών Sajid Javid υπολόγισε το οικονομικό κόστος για το Ηνωμένο Βασίλειο σε 4,3 δισεκατομμύρια λίρες για την περίοδο 2016/17.
Είναι αδύνατον να προσδιορίσει κανείς την αξία της ανθρώπινης ζωής. Μπορεί επίσης να νομίζουμε ότι η σύγχρονη δουλεία περιορίζεται στη βιομηχανία του σεξ, ενώ στην πραγματικότητα αναδύεται σε πολλούς τομείς και μεταλλάσσεται συνεχώς παράλληλα με τα μεταβαλλόμενα οικονομικά τοπία. Δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί και μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί που ασχολούνται με τα ζητήματα της σύγχρονης δουλείας χρησιμοποιούν όρους όπως εμπορία ανθρώπων, καταναγκαστική εργασία, καταναγκαστικό γάμο, απαγωγή και εμπόριο οργάνων, για να αναφέρουμε μόνο μερικούς».
Τονίζει ότι «οι διακεκριμένες συγγραφείς Stephanie Hepburn και Rita J. Simon επισημαίνουν τα εξής στην εισαγωγή του βιβλίου τους, ‘Human Trafficking Around the World: Hidden in Plain Sight’: Ο όρος εμπορία ανθρώπων (trafficking) πυροδοτεί προκαταλήψεις. Η σωματεμπορία έχει λάβει μεγαλύτερη κάλυψη στα μέσα ενημέρωσης από την καταναγκαστική εργασία, οπότε οι άνθρωποι γενικά σκέφτονται αυτήν. Αλλά είναι το στοιχείο της μετακινήσεως που φαίνεται να προκαλεί σύγχυση στους περισσότερους, ακόμη και στους νομοθέτες. Το ρήμα ‘traffic’, σύμφωνα με το λεξικό Merriam-Webster, σημαίνει εμπορεύομαι ή ανταλλάσσω. Ωστόσο, το εμπόριο ανθρώπων δεν συνεπάγεται απαραίτητα μετακίνηση, και οι διεθνείς ορισμοί της εμπορίας ανθρώπων εξελίσσονται για να συμπεριλάβουν αυτό το γεγονός. Η ουσία της εμπορίας ανθρώπων έγκειται στο σκοπό της εκμεταλλεύσεως.
Ενώ κάθε πόλη, περιοχή και χώρα θα εξετάσει αναγκαστικά αυτές τις μορφές εκμεταλλεύσεως από νομικής απόψεως και νομοθετικού πλαισίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία, οι διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις και άλλοι θρησκευτικοί φορείς οφείλουν να αντιμετωπίσουν τις θεολογικές και ηθικές διαστάσεις της σύγχρονης δουλείας. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι μια εκκλησία δεν πρέπει να εμπλέκεται σε ζητήματα εκτός της ‘θρησκευτικής’ της σφαίρας, ενώ άλλοι διατυπώνουν κατηγορίες για αδιαφορία απέναντι στην εκτεταμένη κοινωνική και υλική αδικία υπέρ πνευματικών λεπτομερειών».
Ο Αρχιεπίσκοπος Νικήτας τονίζει πως «ο Χριστιανισμός, όμως, δεν είναι ούτε μια ομάδα ακτιβιστών, ούτε ένα σύνολο θεωρητικών γνώσεων, είναι η πραγμάτωση του χαρμόσυνου μηνύματος του Ευαγγελίου και η επιθυμία να κομίσουμε τη χαρά της σωτηρίας όχι μόνο σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, αλλά και σε ολόκληρο τον στοργικά δημιουργημένο κόσμο που κατοικούμε.
Εάν η Εκκλησία παραμένει αδιάφορη στον πόνο, τότε δεν εκπληρώνει το πλήρωμα της αποστολής της. Η αδιαφορία, η οποία γεννάται από την αγνωμοσύνη, πρέπει να κατανοηθεί ως μία από τις μεγαλύτερες αμαρτίες. Είναι, ασφαλώς, απαράδεκτο στα μάτια του Θεού να επιδεικνύουμε αδιαφορία για την αδικία και τον πόνο που επιβάλλονται στον πλησίον μας, ενώ οι δικές μας ανάγκες και ανέσεις έχουν καλυφθεί».