Τό Σάββατον, 12ην /25αν Ἰουλίου 2026, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ μετέβη εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ὄρους Θαβώρ τοῦ βορείου Ἰσραήλ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναζαρέτ, ὅπου καί ἐτέλεσε θείαν Λειτουργίαν καί ἐν συνεχείᾳ, τό τεσσαρακονθήμερον Μνημόσυνον τοῦ μακαριστοῦ Ἁγιοταφίτου Ἀρχιμανδρίτου Ἱλαρίωνος, Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, συλλειτουργούντων ἐπίσης τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ καί τοῦ παρεπιδημοῦντος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων κ. Τιμοθέου, τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιμανδριτῶν Χριστόδουλου Γραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σιλουανοῦ, Ἱερέων τῶν ὁμόρων περιοχῶν τῆς Ναζαρέτ ἰδίᾳ δέ τῆς Κοινότητος Ρένε καί τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου, ψάλλοντος τοῦ Ἡγουμένου τῆς Κανᾶ Ἀρχιμανδρίτου π. Λεοντίου.
Τήν θείαν Λειτουργίαν καί τό Μνημόσυνον παρηκολούθησαν αἱ μοναχαί τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καί πιστοί ἐκ τοῦ ποιμνίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναζαρέτ.
Διαρκοῦντος τοῦ Ἱεροῦ Μνημοσύνου, ὁ Μακαριώτατος ἀνέγνωσε τόν λόγον Αὐτοῦ ὡς ἕπεται:
«Μακάριοι οἱ νεκροί οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνῄσκοντες ἀπ’ ἄρτι ναί λέγει τό Πνεῦμα, ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν· τά δέ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν», (Ἀποκ. Ἰωάννου 14,13), λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς Ἀποκαλύψεως αὐτοῦ.
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῶ Ἀδελφοί,
Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἱερῶ τούτῳ τόπῳ τοῦ Ὄρους Θαβώρ, τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἵνα εὐχάς καί ἱκεσίας ἀναπέμψωμεν τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου, τῷ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντι Κυρίῳ καί Θεῷ ἡμῶν, ὑπέρ τοῦ μακαριστοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν Ἱλαρίωνος Ἱερομονάχου ἐπί τῇ τεσσαρακοστῇ ἡμέρᾳ ἀπό τῆς κοιμήσεως αὐτοῦ.
Ὁ Κύριος καί Θεός ἡμῶν ἐκάλεσεν τόν ἀείμνηστον ἀδελφόν ἡμῶν πατέρα Ἱλαρίωνα εἰς τάς οὐρανίους σκηνάς αὐτοῦ, ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ἐν τόπῳ χλοερῷ, ἐν τόπῳ ἀναψύξεως, ἵνα ὄντως ἀναπαύσῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ ἐκ τῶν κόπων αὐτοῦ.
Ἀψευδεῖς μάρτυρας τῶν κόπων αὐτοῦ ἀποτελοῦν τά ἔργα τά ἐπιτελεσθέντα ὑπ’ αὐτοῦ καί ἀναδείξαντα ἀφ’ ἑνός μέν, τόν προσκυνηματικόν τοῦτον τόπον τῆς Ἁγιοταφιτικῆς αὐτοῦ διακονίας· ἀφ’ ἑτέρου δέ τά ἔργα τῆς ἱερατικῆς αὐτοῦ λειτουργικῆς καί ποιμαντικῆς δράσεως εἰς τάς διαφόρους Ρωμαιορθοδόξους Κοινότητας μέ κέντρον τήν Κοινότητα τῆς κωμοπόλεως Ρένε, τήν ὁποίαν διηκόνησε μετ’ ἐνθέου ζήλου καί ἀγάπης Χριστοῦ.
Τοῦτο ἐποίει ὁ μακαριστός Πατήρ Ἱλαρίων, ἀκούων εἰς τούς προτρεπτικούς λόγους τόσον τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρός τόν μαθητήν αὐτοῦ Τιμόθεον λέγοντα: «Ἀγωνίζου τόν καλόν ἀγῶνα τῆς πίστεως· ἐπιλαβοῦ τῆς αἰωνίου ζωῆς, εἰς ἥν ἐκλήθης καί ὡμολόγησας τήν καλήν ὁμολογίαν ἐνώπιον πολλῶν μαρτύρων» (Α’ Τιμ. 6,12). Ὅσον καί τοῦ Κυρίου λέγοντος: «οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς», (Ματθ. 5,16).
Ἡ προσωπικότης τοῦ κοιμηθέντος Πατρός Ἱλαρίωνος εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ἐνσαρκώνει τήν ἀποστολήν καί τό φρόνημα τοῦ Ἁγιοταφιτισμοῦ, τοὐτέστιν τήν ἁγίαν καί ζῶσαν θυσίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ Πρβλ. Ρωμ. 12,1). Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ἡ διά μέσου τῶν αἰώνων διαφύλαξις τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, τῶν τῆς ἱερᾶς ἱστορίας φυσικῶν μαρτυρίων τῆς ἀγάπης, τῆς δικαιοσύνης καί τῆς εἰρήνης τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ ἀποτελοῦν τά ἐχέγγυα τῆς Χριστιανικῆς καί οὐχί μόνον παρουσίας ἐν τῆ Μέσῃ Ἀνατολῇ γενικώτερον καί τῇ Ἁγίᾳ Γῇ εἰδικώτερον.
Ἡμεῖς δέ, σήμερον οἱ τελοῦντες τά ἱερά Μνημόσυνα τοῦ ἐξ ἡμῶν μεταστάντος Ἱερομονάχου Ἱλαρίωνος ἔχομεν λύπην ἀλλ’ «οὐ καθώς καί οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων, οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα. Εἰ γάρ πιστεύομεν ὅτι Ἰησοῦς ἀπέθανε καί ἀνέστη, οὕτω καί ὁ Θεός τούς κοιμηθέντας διά Ἰησοῦ ἄξει σύν αὐτῷ» (Α΄ Θεσ. 4, 23-24) ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος. Κατά δέ τό παράγγελμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, «ὁ τόν λόγον μου ἀκούων καί πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωήν αἰώνιον καί εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλά μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν», (Ἰωάν. 5,24).
Ἔτι δεηθῶμεν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὑπέρ αἰωνίας μνήμης καί μακαρίας ἀναπαύσεως τοῦ εὐσεβῶς κοιμηθέντος καί ἀδελφοῦ ἡμῶν γενομένου Ἱερομονάχουυ Ἱλαρίωνος καί ὑπέρ τοῦ συγχωρηθῆναι αὐτῷ πᾶν πλημμέλημα ἑκούσιον τε καί ἀκούσιον καί ὑπέρ τοῦ καταταγῆναι αὐτόν ἐν ταῖς σκηναῖς τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Κυρίου, τοῦ Ὄντος «ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή», (Ἰωάν. 11,25). Ἀμήν».
Μετά το τέλος του Μνημοσύνου αἱ μοναχαί παρέθεσαν εἰς τόν Μακαριώτατον, τήν Συνοδείαν Αὐτοῦ καί πάντας τούς συμμετασχόντας τήν «μακαρίαν» εἰς τό Ἡγουμενεῖον.