Απέναντι στα τάματα

Να σας πω τι έπα­θε μια φορά ένας πολύ απλός και ευ­λα­βής προ­σκυ­νη­τής. Πήγε στην Μονή Ιβή­ρων και προ­σκύ­νη­σε την Πα­να­γία την Πορ­τα­ΐ­τισ­σα. Εκεί η ει­κό­να εί­ναι γε­μά­τη φλου­ριά. Στον γυ­ρι­σμό, πη­γαί­νον­τας για την Μονή Σταυ­ρο­νι­κή­τα, μπή­κε σε λο­γι­σμούς. «Πα­να­γία μου, είπε, εγώ ήθε­λα να Σε δώ αλ­λιώς· απλή, όχι με φλου­ριά». Τί πα­θαί­νει εν τω με­τα­ξύ; Τον έπια­σε ένας πό­νος δυ­να­τός, ζα­λί­στη­κε και έμει­νε εκεί, στην μέση του δρό­μου. Άρ­χι­σε λοι­πόν να ζη­τά­ει βο­ή­θεια από την Πα­να­γία: «Πα­να­γία μου, έλε­γε, κάνε με καλά και θα σου φέρω δύο φλου­ριά!». Τότε του πα­ρου­σιά­στη­κε η Πα­να­γία και του είπε: «Έτσι μου τα έφε­ραν τα φλου­ριά. Μή­πως εγώ τα ζή­τη­σα; Μή­πως τα ήθε­λα εγώ;». Και αμέ­σως ο πό­νος στα­μά­τη­σε.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης