Απέναντι στους κεκοιμημένους

Μην αρ­νεί­σαι να προ­σφέ­ρεις λάδι και να ανά­βεις κε­ριά στον τάφο του κε­κοι­μη­μέ­νου, επι­κα­λού­με­νος Χρι­στόν τον Θεό και αν ακό­μα ο κε­κοι­μη­μέ­νος τε­λεί­ω­σε ευ­σε­βώς την ζωή του και το­πο­θε­τή­θη­κε στον Ου­ρα­νό. Για­τί αυτά εί­ναι ευ­πρόσ­δε­κτα από τον Θεό και προ­σκο­μί­ζουν με­γά­λη την αν­τα­πό­δο­σή Του, για­τί το λάδι και το κερί εί­ναι θυ­σία και η Θεία Λει­τουρ­γία εί­ναι εξι­λέ­ω­ση. Ενώ η αγα­θο­ερ­γία φέρ­νει τε­λι­κά προ­σαύ­ξη­ση με κάθε αγα­θή αν­τα­πό­δο­ση. Ο σκο­πός του προ­σφέ­ρον­τος, για την ψυχή του κε­κοι­μη­μέ­νου, εί­ναι ίδιος με τα όσα κά­νει όποιος έχει μι­κρό παι­δί άρ­ρω­στο και αδύ­να­μο, για το οποίο προ­σφέ­ρει στον ιερό ναό κε­ριά, θυ­μί­α­μα και λάδι με πί­στη και τα χα­ρί­ζει όλα για το παι­δί του.

Τα κρα­τά­ει και τα προ­σφέ­ρει με τα χέ­ρια του σαν να τα κρα­τά­ει και να τα προ­σφέ­ρει το ίδιο το παι­δί, όπως ακρι­βώς δη­λα­δή γί­νε­ται, όταν στο βά­πτι­σμα απο­κη­ρύσ­σε­ται ο σα­τα­νάς από τον ανά­δο­χο για λο­γα­ρια­σμό του νη­πί­ου.

Μέγας Αθανάσιος