ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Δίκαιος κατά κόσμο

Δί­καιος κατά κό­σμο εί­ναι εκεί­νος που κρί­νει με βάση το αν­θρώ­πι­νο δί­καιο. Το τέ­λειο όμως εί­ναι ο άν­θρω­πος να εί­ναι δί­καιος όχι σύμ­φω­να με την αν­θρώ­πι­νη δι­καιο­σύ­νη, αλλά με την Θεία δι­καιο­σύ­νη και τότε τον ευ­λο­γεί ο Θεός. Όταν στις ενέρ­γειές μου δεν βάζω ποτέ το εγώ και το συμ­φέ­ρον μου, εκ­βιά­ζω, μπο­ρώ να πώ τον Θεό να μου στεί­λει την Θεία Χάρη. Οποια­δή­πο­τε αν­θρώ­πι­νη δι­καιο­σύ­νη, ακό­μη και η πιο τέ­λεια, έχει πάν­τα αν­θρώ­πι­να στοι­χεία. Και όσο υπάρ­χει η αν­θρώ­πι­νη δι­καιο­σύ­νη στον πνευ­μα­τι­κό άν­θρω­πο, το Πνεύ­μα προ­σπα­θεί να την απο­βάλ­λει ως ξένο σώμα και ο άν­θρω­πος πα­λεύ­ει με ανε­βο­κα­τε­βά­σμα­τα και κου­ρά­ζε­ται ψυ­χι­κά. Όταν απο­κτή­σει την Θεϊ­κή δι­καιο­σύ­νη, έρ­χε­ται το λαμ­πι­κά­ρι­σμα και ο Θεί­ος φω­τι­σμός.