ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Περί διαζυγίου

Σή­με­ρα ο γά­μος, όπως κα­τάν­τη­σε, έχει χά­σει το νόη­μα του. Δια­λύ­ον­ται οι­κο­γέ­νειες στα καλά κα­θού­με­να. Ήρθε τις προ­άλ­λες στο Κα­λύ­βι κά­ποιος τε­λεί­ως ζα­λι­σμέ­νος. Είχε δύο παι­διά από μία φι­λε­νά­δα. Παν­τρεύ­τη­κε μια άλλη, έκα­νε ένα παι­δί και την χώ­ρι­σε. Μετά ξα­να­παν­τρεύ­τη­κε κά­ποια άλλη, η οποία ήταν χω­ρι­σμέ­νη και είχε δύο παι­διά από τον πρώ­το γάμο της και ένα παι­δί από έναν φίλο. Έκα­νε και μ’ αυ­τήν άλλα δύο. «Για βα­στά, του λέω, από πό­σες μα­νά­δες εί­ναι αυτά τα παι­διά και από πό­σους πα­τε­ρά­δες;» Έτσι κα­τα­στρέ­φον­ται τα τα­λαί­πω­ρα τα παι­διά. Όσα εί­ναι ευαί­σθη­τα και δεν μπο­ρούν να ξε­πε­ρά­σουν την στε­νο­χώ­ρια, απελ­πί­ζον­ται και με­ρι­κά αυ­το­κτο­νούν. Αλλά πί­νουν, για να ξε­χνούν, άλλα μπλέ­κον­ται με τα ναρ­κω­τι­κά.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης