Οι έπαινοι είναι σαν τα ναρκωτικά. Κάποιος, ας υποθέσουμε, που ξεκινάει να κάνει κηρύγματα, μπορεί την πρώτη φορά να ρωτήσει αν το κήρυγμα ήταν καλό, αν πρέπει κάτι να προσέξει, για να μην κάνει κακό στον κόσμο. Οπότε και ο άλλος, για να τον ενθαρρύνει, του λέει: «Καλά τα είπες· μόνο σε εκείνο το σημείο ήθελε λίγο να προσέξεις…». Ύστερα όμως, αν έχει λίγη προδιάθεση υπερηφανείας, μπορεί να φτάσει να ρωτάει αν ήταν καλό το κήρυγμα, μόνον και μόνο για να ακούσει, ότι ήταν καλό και να αισθανθεί ικανοποίηση. Και αν τού πουν: «πολύ καλό ήταν!», χαίρεται. «Α, λένε καλά λόγια για μένα!», σκέφτεται και φουσκώνει. Αν όμως του πουν: «δεν ήταν καλό», στενοχωριέται. Βλέπετε πως με μια καραμέλα επαίνου τον ξεγελάει το ταγκαλάκι; Στην αρχή ρωτάει με καλό λογισμό, για να διορθωθεί και μετά ρωτάει, για να ακούει επαίνους και να χαίρεται!
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης