ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Περί του κακού

Για το καλό, πρέ­πει πρώ­τα ο ίδιος ο άν­θρω­πος να βο­η­θή­σει, να αγω­νι­στεί, ενώ στο κακό βο­η­θά­ει ο διά­βο­λος. Ύστε­ρα, οι άν­θρω­ποι δεν μι­μούν­ται το καλό, ούτε έχουν κα­λούς λο­γι­σμούς. Πολ­λές φο­ρές φέρ­νω το εξής πα­ρά­δειγ­μα στους λαϊ­κούς: ”Ας πού­με ότι έχω ένα αυ­το­κί­νη­το και λέω με τον λο­γι­σμό μου: Τι να το κάνω; Εγώ μπο­ρώ να εξυ­πη­ρε­τη­θώ και με κά­ποιον γνω­στό μου και με κα­νέ­να ταξί στην ανάγ­κη. Ας το δώσω σ’ εκεί­νον τον οι­κο­γε­νειάρ­χη που έχει πολ­λά παι­διά, να τα βγά­ζει λίγο έξω, να τα πάει σε κα­νέ­να Μο­να­στή­ρι, να ξε­σκά­νε και να βο­η­θιούν­ται τα καη­μέ­να; Αν το δώσω, κα­νέ­νας δεν θα με μι­μη­θεί σ’ αυτό.

Αν όμως έχω ένα αυ­το­κί­νη­το ίδια μάρ­κα με το δικό σας και ύστε­ρα αλ­λά­ξω και πάρω άλλη κα­λύ­τε­ρη μάρ­κα, να δεί­τε, δεν θα κοι­μη­θεί­τε όλη νύ­χτα, για να βρεί­τε έναν τρό­πο να αλ­λά­ξε­τε αυ­το­κί­νη­το και να πά­ρε­τε κα­λύ­τε­ρο, ίδιο με το δικό μου, και ας εί­ναι καλά και τα δικά σας αυ­το­κί­νη­τα. Σ’ αυ­τήν την πε­ρί­πτω­ση θα πεί­τε: ”Θα που­λή­σω, θα δα­νει­στώ, για να το αλ­λά­ξω”. Ενώ στην προ­η­γού­με­νη πε­ρί­πτω­ση κα­νέ­νας δεν θα με μι­μη­θεί, να πει: ”Τί να το κάνω και εγώ το αυ­το­κί­νη­το; ας το δώ­σω”, αλλά μπο­ρεί να πουν, ότι εί­μαι και χα­μέ­νο­ς”.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης