Η επίπληξη

Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι, επει­δή δέ­χον­ται επι­δρά­σεις δαι­μο­νι­κές, δύ­σκο­λα δέ­χον­ται μια πνευ­μα­τι­κή συμ­βου­λή ή μια πα­ρα­τή­ρη­ση. Γι’ αυτό και το μά­λω­μα πρέ­πει να γί­νε­ται με αγά­πη· η υπό­δει­ξη του σφάλ­μα­τος με λε­πτό τρό­πο, με γέ­λιο ή με ένα αστείο. Η αγά­πη πλη­ρο­φο­ρεί, ενώ τα ψυ­χι­κά πάθη προ­δί­δουν τον άν­θρω­πο. Όταν δεν υπάρ­χει αγά­πη, η πα­ρα­τή­ρη­ση μπο­ρεί να γί­νε­ται με όμορ­φο τρό­πο, αλλά ο άλ­λος κλω­τσά­ει, για­τί αι­σθά­νε­ται το αν­θρώ­πι­νο στοι­χείο στην συμ­πε­ρι­φο­ρά μας. Ενώ, όταν το μά­λω­μα γί­νε­ται με πόνο και αγά­πη, ο άλ­λος μπο­ρεί να στε­νο­χω­ριέ­ται, αλλά στο βά­θος δεν πλη­γώ­νε­ται, για­τί νιώ­θει την αγά­πη.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης