π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Δεν είναι άγνωστη η εμπειρία του χωρισμού από ανθρώπους που ζήσαμε στενά, αγαπητικά, είτε ως συγγενείς είτε ως φίλοι. Τότε κυριαρχούσε η ενότητα των καρδιών, τώρα ο χωρισμός. Αυτός ο χωρισμός είναι θάνατος. Το αγαπημένο πρόσωπο δεν υπάρχει πια στη ζωή μας, ούτε κι εμείς στη δική του.
Η εμπειρία του χωρισμού παραπέμπει σε αυτήν της κηδείας, όπου συνειδητοποιείς πως η σχέση πια δεν είναι όπως πριν και καλείσαι να χειριστείς τη νέα κατάσταση, όσο δύσκολη και αν είναι.
Η αποδοχή της πραγματικότητας δεν είναι μόνο δείγμα σοφίας, αλλά και ταπείνωσης. Η πρώτη σε «πάει παραπέρα», σε κάνει διαφορετικό και, ενδεχομένως, ανανεώνει την ύπαρξή σου. Δηλαδή, βιώνεις την πορεία «από το σταυρό στην ανάσταση». Η δεύτερη σού χαρίζει την εμπειρία της γνώσης του Χριστού που ταπείνωσε τον εαυτό Του στην υπακοή του θελήματος του Πατέρα Του «μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλ. 2,8).
Δεν είναι απλό να αποδέχεσαι τα γεγονότα που έρχονται, ενώ δεν τα περιμένεις. Και μάλιστα, όχι μοιρολατρικά, αλλά με τη λεβεντιά του πιστού που εμπιστεύεται το Θεό, όπως το παιδί τον πατέρα του, και λέει: «Εκείνος που το επέτρεψε να γίνει, ξέρει το γιατί». Και αναμένει το επόμενο βήμα …
Ο κάθε άνθρωπος, ως άνθρωπος, είναι απρόβλεπτος. Η μετάλλαξή του δεν είναι απίθανη. Οι γνώσεις που προσλαμβάνει στην καθημερινότητά του είναι τέτοιες και τόσες που μπορεί να αλλάξει τη θεώρηση της προσωπικής του πορείας, όπως και τη σχέση του με τους γύρω του και το Θεό.
Χρειάζεται να αποδεχτούμε βαθιά μέσα μας το «τίποτα δεν είναι δεδομένο». Όπως και να μην θεοποιούμε οποιονδήποτε, καταλήγοντας στην καλυμμένη ειδωλολατρία.
Αν για τη λογική μας «όποιος εγκαταλείπει κάποιον άνθρωπο ή κάποιον τόπο, αυτός δεν είναι παρών στη ζωή του», τούτο δε συμβαίνει με το Χριστό. Γιατί «κατά την ευαγγελική πραγματικότητα ο Κύριος παραμένει αιώνια κοντά μας»[2] ακόμα και αν φαίνεται ότι «προς καιρόν» μας εγκαταλείπει, ώστε να μας ετοιμάσει για μια μεγαλύτερη εμπειρία Αγίου Πνεύματος.
Βέβαια, όποιοι ζουν την Αιώνια Ζωή ως ένωση – γνώση Θεού από τώρα, ούτε πεθαίνουν για άλλους, ούτεοι άλλοι πεθαίνουν γι’ αυτούς. Ακόμα κι αν «έγινε η κηδεία» η ζωή συνεχίζεται «εν ετέρα μορφή», γνωστή σε όσους ζουν εν Χριστώ.
[1] Η Θεολογία της καρδιάς, έκδ. Ίνδικτος, Αθήναι 2008, Εισαγωγή, σ. 9.
[2] Ό.π.
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος