Μέντιουμ και μαγείες

Σε ένα τσίρ­κο, κά­ποιος μά­γος εξα­φά­νι­σε έναν πολύ με­γά­λο ελέ­φαν­τα. Όταν τε­λεί­ω­σε η πα­ρά­στα­ση, τότε μόνο οι υπεύ­θυ­νοι του τσίρ­κου, δια­πί­στω­σαν ότι έλει­πε ο ελέ­φαν­τας και έκα­ναν σύ­σκε­ψη. Μα εί­ναι δυ­να­τόν; Που εί­ναι και που πήγε ο ελέ­φαν­τας; ανα­ρω­τιών­του­σαν. Ο ελέ­φαν­τας δεν εί­ναι κα­νέ­να μι­κρό ζώο, που να μπο­ρεί να δια­φύ­γει, χω­ρίς κα­νέ­νας μας, να μην κα­τά­λα­βε τί­πο­τα… Μετά εμ­φα­νί­στη­κε ο μά­γος στους υπεύ­θυ­νους του τσίρ­κου και πα­ρα­δέ­χτη­κε, ότι εκεί­νος τον εξα­φά­νι­σε. Μά­λι­στα, για να τον ξα­να­φέ­ρει πίσω, τους ζή­τη­σε λε­φτά, όπως τε­λι­κά και έγι­νε. Αυτό το γε­γο­νός έχει την εξής εξή­γη­ση: Κά­ποιος δαί­μο­νας σκε­πά­ζει τον ελέ­φαν­τα με έναν μπερ­τέ που τον κά­νει αό­ρα­το στα δικά μας μά­τια και στη συ­νέ­χεια τον ανε­βά­ζει ψηλά στον αέρα. Ήταν κα­θα­ρά μια δαι­μο­νι­κή επί­δει­ξη! Βέ­βαια θα πρέ­πει πρώ­τα ο μά­γος να δώ­σει την ψυχή του στον διά­βο­λο, για να του κά­νουν στη συ­νέ­χεια οι δαί­μο­νες τέ­τοιου εί­δους χα­τί­ρια.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης