Ο νους πριν την Εξομολόγηση

Πριν από την εξο­μο­λό­γη­ση, ο νους του εί­ναι σκο­τι­σμέ­νος από τις αμαρ­τί­ες, δεν βλέ­πει κα­θα­ρά. Με την εξο­μο­λό­γη­ση, φεύ­γει η ομί­χλη και κα­θα­ρί­ζει ο ορί­ζον­τας. Γι’ αυτό, όσους έρ­χον­ται να συ­ζη­τή­σου­με ένα θέμα, αν δεν έχουν εξο­μο­λο­γη­θεί ποτέ, τους στέλ­νω πρώ­τα να εξο­μο­λο­γη­θούν και μετά να έρ­θουν να μι­λή­σου­με. Με­ρι­κοί μου λένε: «Γέ­ρον­τα, αφού εσύ μπο­ρείς να κα­τα­λά­βεις τί πρέ­πει να κάνω γι’ αυτό το θέμα, πες μου». «Και να κα­τα­λά­βω εγώ τί πρέ­πει να κά­νεις, τους λέω, δεν θα κα­τα­λά­βεις εσύ τί θα σου πω. Γι’ αυτό πή­γαι­νε πρώ­τα να εξο­μο­λο­γη­θείς και ύστε­ρα έλα να συ­ζη­τή­σου­με». Για­τί, πώς να επι­κοι­νω­νή­σεις και να συ­νεν­νο­η­θείς με έναν άν­θρω­πο, όταν βρί­σκε­ται σε άλλη συ­χνό­τη­τα; Με την εξο­μο­λό­γη­ση πε­τά­ει ο άν­θρω­πος από μέσα του ό,τι άχρη­στο έχει και καρ­πο­φο­ρεί πνευ­μα­τι­κά.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης