Πνευματική εργασία

Όποιος κά­νει σω­στή πνευ­μα­τι­κή ερ­γα­σία, για όλους βρί­σκει ελα­φρυν­τι­κά, όλους τους δι­καιο­λο­γεί, ενώ τον εαυ­τό του ποτέ δεν τον δι­καιο­λο­γεί, ακό­μη και όταν έχει δί­καιο. Πάν­το­τε λέει ότι φταί­ει, για­τί σκέ­φτε­ται ότι δεν αξιο­ποιεί τις ευ­και­ρί­ες που του δί­νον­ται. Βλέ­πει λ.χ. έναν να κλέ­βει και σκέ­φτε­ται ότι και ο ίδιος, αν δεν είχε βο­η­θη­θεί, θα έκλε­βε πε­ρισ­σό­τε­ρο από αυ­τόν και λέει: «Ο Θεός εμέ­να με βο­ή­θη­σε, αλλά εγώ οι­κειο­ποι­ή­θη­κα τα δώρα του Θεού. Αυτό εί­ναι με­γα­λύ­τε­ρη κλε­ψιά. Η δια­φο­ρά εί­ναι ότι του άλ­λου η κλε­ψιά φαί­νε­ται, ενώ η δική μου δεν φαί­νε­ται». Έτσι κα­τα­δι­κά­ζει τον εαυ­τό του και κρί­νει με επιεί­κεια τον συ­νάν­θρω­πό του.

«Ή, αν δει στον άλ­λον ένα ελάτ­τω­μα, είτε μι­κρό, είτε με­γά­λο, τον δι­καιο­λο­γεί, βά­ζον­τας κα­λούς λο­γι­σμούς. Σκέ­φτε­ται ότι και αυ­τός έχει πολ­λά ελατ­τώ­μα­τα, τα όποια βλέ­πουν οι άλ­λοι. Για­τί, αν ψά­ξει κα­νείς βρί­σκει πολ­λά στρα­βά στον εαυ­τό του, ώστε μπο­ρεί εύ­κο­λα να δι­καιο­λο­γει τον άλ­λον.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης