Όταν μπήκαν στην εκκλησία, η γυναίκα είδε ένα πολύ ωραίο μαξιλάρι πάνω στον δεσποτικό θρόνο και το επεθύμησε. Όταν κάθησαν στο κελλί του, έφερε ο όσιος και έστρωσε μπροστά τους τρία όμορφα χαλάκια. Το ένα πολύ άρεσε στη γυναίκα και μονολόγησε μέσα της: «Αχ και να μου το δώριζε…». Εκείνος τη σκέψη και την επιθυμία της γνώρισε· σε λίγο τύλιξε μόνος του το χαλάκι που πιο πολύ της άρεσε και το μαξιλάρι και της τα δώρισε.
Γυρίζοντας στο χωριό της, το μαξιλάρι της το ζήτησε η αδελφή της, αλλά δεν της το έδωσε, δικαιολογούμενη ότι είναι δώρο του οσίου Γέροντος. Όταν πήγε κι εκείνη στον όσιο, της έδωσε ένα ακόμη ωραιότερο. Όπως ωραία λέει η ίδια· «Μέχρι τώρα τα έχω στρωμένα στο σαλόνι μου, ενθύμιο κι ευλογία. Ήταν απλές, ασήμαντες οι επιθυμίες μας, αλλά επειδή μας έδιναν χαρά, ο στοργικός Γέροντας με τη μεγάλη αγάπη του δεν μας τις αρνιόταν ποτέ».
Στον γάμο μίας χωριανής ο όσιος Γέροντας της έκανε δώρο ένα τραπεζομάνδηλο, που το είχε κεντήσει ο ίδιος με τα χέρια του, όταν ήταν στη φυλακή της Ρωσίας. Την άλλη μέρα του γάμου, πήγαν οι γειτόνισσες και, μόλις το είδαν, άρχισαν να το σχολιάζουν αρνητικά: «Πώς το έκανε αυτό ο Γέροντας, σε άλλους χάρισε τόσο όμορφα δώρα και σε σας έκανε αυτό το τόσο φτωχικό;»
Την επομένη το πρωί πήγε ο Γέροντας και τη ρώτησε: «Οι γυναίκες δεν άρεσαν το δώρο που σε έδωσα; Οι γυναίκες δεν έμειναν ευχαριστημένες. Ε, παιδί μου, αυτό ξέρεις με πόσα δάκρυα και προσευχή το κέντησα, μέσα στη φυλακή όταν ήμουν; Έχει πολλή ευλογία». Εκείνη τόσο το ευλαβήθηκε μετά, που δεν το έστρωσε ποτέ. Το είχε φυλαγμένο, κληρονομιά πολύτιμη και ευλογία από τον άγιο Γέροντά της και το ασπαζόταν ως ακριβό φυλακτό.
Από το βιβλίο: (†) Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Έκδοσις Ι. Μ. Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα 2016, σελ. 159, 163.