ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Η αυτογνωσία

Αυ­τός που κά­νει την ερ­γα­σία που χρειά­ζε­ται, για να γνω­ρί­σει τον εαυ­τόν του, μοιά­ζει μ’ αυ­τόν που σκά­βει βα­θιά και βρί­σκει μέ­ταλ­λα στο βά­θος της γης. Όσο βα­θύ­τε­ρα προ­χω­ρά­ει στην γνώ­ση του εαυ­τού του, τόσο χα­μη­λό­τε­ρα βλέ­πει τον εαυ­τό του και τα­πει­νώ­νε­ται, αλλά το χέρι του Θεού τον ανε­βά­ζει συ­νέ­χεια. Και όταν πιά γνω­ρί­σει τον εαυ­τόν του, η τα­πεί­νω­σή του γί­νε­ται κα­τά­στα­ση και την Χάρη του Θεού την πιά­νει το ”ε­νοι­κιο­στά­σιο”, οπό­τε δεν κιν­δυ­νεύ­ει από την υπε­ρη­φά­νεια. Ενώ αυ­τός που δεν κά­νει αυ­τήν την ερ­γα­σία, κα­λύ­πτει συ­νέ­χεια τα σκου­πί­δια του, με­γα­λώ­νει την κο­ρυ­φή (αυ­τών των σκου­πι­διών), κά­θε­ται για λίγο ψηλά με την υπε­ρη­φά­νεια του και τε­λι­κά σω­ριά­ζε­ται.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης