ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Η ψυχή προ του θανάτου

Ούτε όταν βγαί­νει η ψυχή του αν­θρώ­που ήρε­μα, ση­μαί­νει πως εί­ναι σε καλή κα­τά­στα­ση, αλλά ούτε και όσοι τα­λαι­πω­ρούν­ται στα τε­λευ­ταία τους, ση­μαί­νει πως έχουν πολ­λές αμαρ­τί­ες. Εί­ναι με­ρι­κοί, που από με­γά­λη τα­πεί­νω­ση ζη­τούν επί­μο­να από τον Θεό να έχουν άσχη­μο τέ­λος, για να μεί­νουν μετά τον θά­να­τό τους στην αφά­νεια. Ή μπο­ρεί κά­ποιος να έχει άσχη­μο τέ­λος, για να ξε­χρε­ώ­σει λίγο χρέ­ος. Επει­δή λ.χ. τον εγ­κω­μί­α­ζαν οι άν­θρω­ποι πε­ρισ­σό­τε­ρο από όσο άξι­ζε, επι­τρέ­πει ο Θεός να πα­ρου­σιά­σει πα­ρα­ξε­νιές την ώρα του θα­νά­του του, για να ξε­πέ­σει στα μά­τια των αν­θρώ­πων. Άλ­λες φο­ρές πάλι οι­κο­νο­μά­ει ο Θεός, να έχουν με­ρι­κοί δυ­σκο­λία, όταν ψυ­χορ­ρα­γούν, για να κα­τα­λά­βουν όσοι εί­ναι κον­τά του, πόσο δύ­σκο­λα εί­ναι εκεί στην κό­λα­ση, όταν δεν τα­κτο­ποι­η­θείς εδώ. Ενώ, εάν εί­ναι τα χαρ­τιά καλά, εί­σαι δη­λα­δή τα­κτο­ποι­η­μέ­νος, περ­νάς από την μια ζωή στην άλλη, χω­ρίς να σε πλη­σιά­ζουν κα­θό­λου τα ταγ­κα­λά­κια.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης