ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Περί δαιμονισμού

Πο­λύς δαι­μο­νι­σμός υπάρ­χει σή­με­ρα στον κό­σμο. Ο διά­βο­λος αλω­νί­ζει, για­τί οι ση­με­ρι­νοί άν­θρω­ποι του έχουν δώ­σει πολ­λά δι­καιώ­μα­τα και δέ­χον­ται φο­βε­ρές δαι­μο­νι­κές επι­δρά­σεις φο­βε­ρές. Έλε­γε ένας πολύ σω­στά: ”Ο διά­βο­λος πα­λιά ασχο­λεί­το με τους αν­θρώ­πους, τώρα δεν ασχο­λεί­ται!” Τους έβα­λε στον δρό­μο και τους λέει: ”Ώ­ρα καλή!” και τρα­βά­νε οι άν­θρω­ποι!… Όταν δεν συμ­με­τέ­χει κα­νείς στα Μυ­στή­ρια της Εκ­κλη­σί­ας, δί­νει δι­καιώ­μα­τα στον πει­ρα­σμό και δέ­χε­ται μια επί­δρα­ση δαι­μο­νι­κή. Η λο­γι­κή, η αν­τι­λο­γία, το πεί­σμα, το θέ­λη­μα, η ανυ­πα­κοή, η αναί­δεια εί­ναι ιδιό­τη­τες του δια­βό­λου. Ανά­λο­γα με τον βαθ­μό που τα έχει ο άν­θρω­πος, δέ­χε­ται μια εξω­τε­ρι­κή επί­δρα­ση.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης