ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Πολ­λοί άν­θρω­ποι μοιά­ζουν με τη μύγα

Πολ­λοί άν­θρω­ποι μοιά­ζουν με τη μύγα. Η μύγα έχει την εξής ιδιό­τη­τα: να πη­γαί­νει πάν­τα και να κά­θε­ται σε ό,τι βρώ­μι­κο υπάρ­χει. Για πα­ρά­δειγ­μα, αν ένα πε­ρι­βό­λι εί­ναι γε­μά­το λου­λού­δια, που ευω­διά­ζουν και σε μια άκρη του πε­ρι­βο­λιού κά­ποιο ζώο έχει κά­νει μια ακα­θαρ­σία, τότε μία μύγα, πε­τών­τας μέσα σ’ αυτό το πα­νέ­μορ­φο πε­ρι­βό­λι, θα πε­τά­ξει πάνω από όλα τα άνθη και σε κα­νέ­να δεν θα κα­θί­σει. Μόνο όταν δει την ακα­θαρ­σία, τότε αμέ­σως θα κα­τέ­βει και θα κα­θί­σει πάνω σ’ αυ­τήν και θα αρ­χί­σει να την ανα­σκα­λεύ­ει, ανα­παυό­με­νη στη δυ­σω­δία που προ­κα­λεί­ται από το ανα­κά­τε­μα αυτό και δεν θα ξε­κολ­λά από εκεί.

Αν τώρα έπια­νες μια μύγα και αυτή μπο­ρού­σε να μι­λή­σει και τη ρω­τού­σες να σου πει μή­πως ξέ­ρει, αν που­θε­νά υπάρ­χουν τριαν­τά­φυλ­λα, τότε εκεί­νη θα απαν­τού­σε πως δε γνω­ρί­ζει καν τι εί­ναι αυτά! Εγώ, θα σου πει, ξέρω πως υπάρ­χουν σκου­πί­δια, τουα­λέ­τες, ακα­θαρ­σί­ες ζώων, μα­γει­ρεία, βρω­μιές.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης