Η πτώση του διαβόλου

Οι Άγ­γε­λοι γνώ­ρι­ζαν δια Αγί­ου Πνεύ­μα­τος, ότι πλά­στη­καν σχε­τι­κώς τέ­λειοι και όχι άτρε­πτοι. Γνώ­ρι­ζαν επί­σης πόσο τα­πει­νός εί­ναι ο Θεός. Γνω­ρί­ζον­τας όλα αυτά και με την τόση Χάρη Αγί­ου Πνεύ­μα­τος που τους έδω­σε ο Θεός, εί­ναι αδι­καιο­λό­γη­τοι να σκε­φτούν και να φαν­τα­στούν ισο­θεϊα. Ο διά­βο­λος όμως το ”ε­φεύ­ρε” αυτό, έκα­νε λο­γι­σμό από­λυ­της συγ­κα­τά­θε­σης ισο­θεϊ­ας, το με­τέ­δω­σε στο τάγ­μα του και κα­νέ­να δια­βο­λά­κι δεν δια­μαρ­τυ­ρή­θη­κε γι’ αυτό. Όλα συμ­φώ­νη­σαν! Δεν δι­καιο­λο­γεί­ται ο διά­βο­λος, ο γε­νι­κός στρα­τάρ­χης και το τάγ­μα του, να έχει ασφα­λι­στεί από τον Θεό με τόση Χάρη, να κα­τέ­χει τόση υψη­λή θέση εμ­πει­ρι­κής θε­ο­γνω­σί­ας, να εί­ναι αυ­τός και το τάγ­μα του οι δι­δά­σκα­λοι των υπο­λοί­πων 9 ταγ­μά­των και να πί­πτουν. Έτσι από Άγ­γε­λοι έγι­ναν δαί­μο­νες. Δεν τους τι­μώ­ρη­σε ο Θεός, αλλά αυ­το­τι­μω­ρή­θη­καν. Γι’ αυτό και δεν κα­τη­γο­ρούν τον Θεό για την πτώ­ση τους.