ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ: Βοήθεια στους άλλους

Όταν λ.χ. βλέ­πω έναν τυ­φλό, αι­σθά­νο­μαι τον εαυ­τό μου ένο­χο, για­τί, αν είχα πνευ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση, θα μπο­ρού­σα να τον θε­ρα­πεύ­σω. Ο Θεός μας έδω­σε την δυ­να­τό­τη­τα να γί­νου­με άγιοι, να κά­νου­με θαύ­μα­τα, όπως έκα­νε και Εκεί­νος. Ανα­γνω­ρί­ζου­με την με­γά­λη ή μι­κρή μας αρ­ρώ­στια και τα­πει­νά ζη­τού­με την σω­μα­τι­κή υγεία για τον συ­νάν­θρω­πό μας, ως ένο­χοι για την αρ­ρώ­στιά του. Για­τί εάν εί­χα­με πε­νυ­μα­τι­κή υγεία, θα είχε θε­ρα­πευ­τεί προ και­ρού και δεν θα παι­δευό­ταν. Όταν το­πο­θε­τού­μα­στε σω­στά, ότι εί­μα­στε ένο­χοι για όλη την κα­τά­στα­ση του κό­σμου και λέμε: ”Κύ­ριε Ιη­σού Χρι­στέ, ελέη­σον ημά­ς”, βο­η­θιέ­ται ο κό­σμος όλος.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης