Dogma

Να είμαστε πρόθυμοι να μας οδηγήσει ο Χριστός

χριστός

Ο άγιος απόστολος και ευαγγελιστής Ματθαίος καθόταν, λέει ο Συναξαριστής, στο τελωνείο, και περνάει ο Κύριος και του λέει «ακολούθει μοι». Και αυτός ακολουθεί.

Εδώ βέβαια τον καλεί να γίνει απόστολος, και δεν μπορούν να κληθούν όλοι να γίνουν απόστολοι. Όμως, όλοι καλούνται από τον Χριστό. Οι πάντες, όλοι οι άνθρωποι, καλούνται να ακολουθήσουν τον Χριστό. Και όλοι αυτοί οι καλούμενοι από κάποια πλευρά γίνονται απόστολοι. Διότι τι έκαναν οι απόστολοι; Απεστάλησαν να φέρουν τη μαρτυρία για τον Χριστό σε όλο τον κόσμο.

Δεν υπάρχει χριστιανός, όπου κι αν είναι, όπου κι αν κατοικεί, που δεν καλείται να δίνει μαρτυρία. Και μαρτυρία δεν σημαίνει ότι, σώνει και καλά, θα πάει να κάνει τον κήρυκα και τον δάσκαλο στους άλλους. Μαρτυρία δίνει κανείς ακολουθώντας τον Χριστό. Αλλά για να τον ακολουθήσει, πρέπει να απαρνηθεί τον εαυτό του και να άρει τον σταυρό του. Έτσι πεθαίνει εν Χριστώ και ζει εν Χριστώ και έχει μέσα του αυτόν τον θησαυρό, έχει μέσα του αυτή την εμπειρία. Αυτή η εμπειρία, αυτή η πείρα, ότι έχει κανείς μέσα του τον Χριστό, δεν κρύβεται. Αυτή είναι η μαρτυρία που δίνει κανείς, ίσως χωρίς να πει καμιά λέξη, καμιά κουβέντα. Με τη ζωή του, με την όλη παρουσία του, με την υπομονή του, με την ανεκτικότητά του, με την οποιαδήποτε αρετή του, μαρτυρεί κανείς τον Χριστό, δίνει μαρτυρία και έτσι είναι απόστολος

Ο Ματθαίος κάθεται στο τελωνείο, και περνάει ο Κύριος και του λέει «ακολούθει μοι», και αυτός ακολουθεί. Από κει και πέρα βέβαια μαθήτευσε, και πέρασε ό,τι πέρασε, αλλά τελικά έγινε απόστολος του Χριστού. Απόστολος όχι με την έννοια ότι αξιώθηκε να καταλάβει ένα αξίωμα, αλλά με την έννοια ότι ήταν και αυτός στο υπερώο την Πεντηκοστή, και ότι ήλθε και σ’ αυτόν το Άγιο Πνεύμα, το οποίο απεκάλυψε, φανέρωσε μέσα του τον Χριστό, μόρφωσε μέσα του τον Χριστό. Έτσι έγινε απόστολος του Χριστού, έτσι έγινε μάρτυρας του Χριστού, μαρτυρώντας, κηρύσσοντας αυτή την εμπειρία, φανερώνοντας αυτή την εμπειρία, αυτή τη ζωή, αυτή την αλήθεια, που είχε μέσα του.

Όθεν κατ’ αυτήν την ώραν αφήκεν όλα και ηκολούθησε τον Κύριον ποιήσας εν τω οίκω του φιλοξενίαν μεγάλην εις αυτόν, καθώς λέγει ο ίδιος εις το Ευαγγέλιόν του, έκτοτε δε ήτο συνηριθμημένος με τους λοιπούς αποστόλους. Ούτος, αφ’ ου εδέχθη την δύναμιν του αγίου Πνεύματος εν τη ημέρα της Πεντηκοστής και εσοφίσθη τα θεία, έγραψε το Ευαγγέλιόν του με γλώσσαν Εβραϊκήν, οκτώ χρόνους μετά την Ανάληψιν του Χριστού και έστειλεν αυτό εις τους νεοφωτίστους Ιουδαίους. Διδάξας δε τους Πάρθους και Μήδους και συστησάμενος Εκκλησίας εις αυτούς και πολλά θαύματα ποιήσας, ύστερον ετελειώθη δια του πυρός υπό των απίστων

Πόσο απλά το λέει! Ύστερον ετελειώθη δια του πυρός υπό των απίστων. Σαν να είναι το πιο απλό πράγμα. Σαν να λέει, ας πούμε: ύστερα πήγε σε ένα κρεβάτι και κοιμήθηκε. Γιατί για έναν κοινό άνθρωπο και αυτό, το να φθάσει στον θάνατο και να αντιμετωπίσει τον θάνατο, είναι φοβερό. Επομένως, ως κοινοί άνθρωποι δεν μπορούμε να πούμε «ύστερα έφθασε στον θάνατο», σαν να μιλούμε για το πιο απλό πράγμα. Όχι. Και όμως εδώ μοιάζει σαν να λέει: αφού έκανε αυτό, αφού έκανε εκείνο, ύστερα πήγε και κοιμήθηκε. Και αυτό για το οποίο ομιλεί έτσι είναι το ότι ετελειώθη δια του πυρός υπό των απίστων.

Ας καθρεφτισθούμε εδώ και ας δούμε τον εαυτό μας. Ή, καλύτερα, να καθρεφτισθούμε εδώ και να δούμε: Τι λέει εδώ –που είναι για τον καθένα– και τι βλέπουμε εμείς μέσα σ’ αυτόν τον καθρέφτη; Πώς βλέπουμε τον εαυτό μας; Ποιος είναι ο εαυτός μας; Δεν έχει καμία σχέση με αυτά που διαβάζουμε. Ύστερα τι να πούμε; Να πούμε ότι είμαστε χριστιανοί; Τι χριστιανοί είμαστε; Αλλά να τα αφήσουμε πάλι έτσι, μην τυχόν, ας πούμε, φοβηθούμε, μην τυχόν δειλιάσουμε, μην τυχόν υποχωρήσουμε, καθώς θα μας πέσουν βαριά;

Τελείωσε. Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτός είναι ο Θεός μας, σ’ αυτό μας καλεί ο Θεός μας, αυτό κάνει στην ψυχή μας ο Θεός. Ο Θεός μας ορίζει, κι εμείς οφείλουμε να εμπιστευθούμε στην αγάπη του, χωρίς από κει και πέρα να μας απασχολεί: θα πεθάνουμε, δεν θα πεθάνουμε, πότε θα πεθάνουμε, πώς θα πεθάνουμε, θα περάσουμε τούτο ή δεν θα το περάσουμε, θα σηκώσουμε το ένα ή το άλλο; Αυτά είναι θέματα δικά του. Εμείς να δεχθούμε τα πάντα, σαν να είναι τα πιο απλά πράγματα. Τα πάντα. Μα, συναντούμε το ένα, συναντούμε το άλλο, μας έρχεται το ένα, μας έρχεται το άλλο, μας πιέζει το ένα, μας πιέζει το άλλο, κινδυνεύουμε από το ένα, κινδυνεύουμε από το άλλο, μας εκθέτει το ένα, μας εκθέτει το άλλο, μας υποτιμά; Να ‘ναι ευλογημένο. Ό,τι, ό,τι και να είναι. Θάνατος; Καλώς τον να έλθει. Σαν να είναι το πιο απλό πράγμα. Για τίποτε να μην απορούμε. Αν θέλουμε να είμαστε του Χριστού, πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να μας οδηγήσει ο Χριστός όπου θέλει, όπως θέλει, και να αφήσει να πέσει επάνω μας ό,τι εκείνος θέλει.

16-11-1988

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Νοέμβριος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2019, σελ. 265.

Exit mobile version